Τραγωδία σε χιονοδρομικό κέντρο στην Ιαπωνία: Πώς ένα σακίδιο πλάτης οδήγησε στον θάνατο 22χρονη σκιέρ

Η σιωπή του χιονισμένου τοπίου στο χιονοδρομικό κέντρο Tsugaike Mountain Resort της Ιαπωνίας έσπασε το περασμένο μεσημέρι από τις κραυγές αγωνίας και τον ήχο ενός μηχανισμού που δεν έπρεπε ποτέ να γίνει παγίδα θανάτου. Η Brooke Day, μια 22χρονη κοπέλα από το Sunshine Coast της Αυστραλίας, δεν βρισκόταν εκεί για μια σύντομη απόδραση, αλλά για να ζήσει τη μεγάλη περιπέτεια της ζωής της, δουλεύοντας και κάνοντας snowboard στις πιο διάσημες πλαγιές του κόσμου. Κανείς δεν θα μπορούσε να φανταστεί ότι ένα απλό αξεσουάρ, ένα σακίδιο πλάτης, θα γινόταν ο καταλύτης για ένα δυστύχημα που συγκλονίζει τη διεθνή κοινότητα των σκιέρ και θέτει σοβαρά ερωτήματα για την ασφάλεια στα χιονοδρομικά κέντρα.

Ένα δευτερόλεπτο που κράτησε μια αιωνιότητα

Όλα συνέβησαν την Παρασκευή, όταν η Brooke επιχείρησε να αποβιβαστεί από το τελεφερίκ «Tsuga No. 2» στην επαρχία του Ναγκάνο. Σύμφωνα με τις επίσημες δηλώσεις του διευθύνοντος συμβούλου του κέντρου, Tsuneo Kubo, η μοίρα έπαιξε ένα απίστευτα σκληρό παιχνίδι. Καθώς η 22χρονη σηκωνόταν από το κάθισμα, η πόρπη του τελεφερίκ μπλέχτηκε με το σακίδιο της. Η κίνηση του μηχανήματος συνεχίστηκε, παρασύροντας το σώμα της κοπέλας καθώς το κάθισμα έκανε τη στροφή για να ξεκινήσει τη διαδρομή της επιστροφής.

Η κατάσταση έγινε δραματική μέσα σε ελάχιστα δευτερόλεπτα. Το σακίδιο, το οποίο ήταν σφιχτά δεμένο στο σώμα της με τον ιμάντα στήθους, λειτούργησε ως δεσμός που την κρατούσε αιχμάλωτη στο κινούμενο μέταλλο. Η Brooke δεν μπορούσε να απελευθερωθεί και, παρά το γεγονός ότι ένας υπάλληλος πάτησε ακαριαία το κουμπί έκτακτης ανάγκης σταματώντας το τελεφερίκ, η ζημιά είχε ήδη γίνει. Οι πληροφορίες αναφέρουν ότι η πίεση και η θέση στην οποία βρέθηκε της προκάλεσαν καρδιακή ανακοπή πριν καν προλάβουν οι διασώστες να την απεγκλωβίσουν και να τη μεταφέρουν στο νοσοκομείο. Μετά από δύο ημέρες νοσηλείας, επιβεβαιώθηκε ο θάνατος της την Κυριακή, βυθίζοντας στο σκοτάδι μια οικογένεια που την περίμενε να επιστρέψει με ιστορίες χαράς.

Η Brooke Day: Η ψυχή της κοινότητας στο Χακούμπα

Η Brooke δεν ήταν μια ανώνυμη επισκέπτρια για τους κατοίκους της περιοχής. Εδώ και έναν χρόνο, είχε γίνει αναπόσπαστο κομμάτι της κοινότητας στο Χακούμπα, μόλις λίγα χιλιόμετρα μακριά από το σημείο της τραγωδίας. Εργαζόταν ως ρεσεψιονίστ σε μια κλινική φυσικοθεραπείας, μια δουλειά που λάτρευε γιατί της επέτρεπε να κάνει αυτό που ήξερε καλύτερα: να επικοινωνεί και να προσφέρει χαμόγελα. Η ίδια περιέγραφε τον εαυτό της ως έναν άνθρωπο που ήθελε οι ασθενείς να νιώθουν «ορατοί» και ευπρόσδεκτοι, μια ποιότητα που την έκανε ιδιαίτερα αγαπητή σε όποιον την πλησίαζε.

Η ειρωνεία είναι τραγική. Μια κοπέλα που αφιέρωνε τον χρόνο της για να βοηθά άλλους ανθρώπους να αναρρώσουν και να ξαναβρούν την υγεία τους, βρέθηκε αντιμέτωπη με έναν κίνδυνο που δεν μπόρεσε να αποφύγει. Οι συνάδελφοί της στην κλινική και οι φίλοι της στην Αυστραλία μιλούν για ένα «φωτεινό πλάσμα» που ζούσε την κάθε στιγμή με ένταση, κυνηγώντας το πάθος της για τα χειμερινά σπορ στην άλλη άκρη του πλανήτη.

Τεχνικά ερωτήματα και η «σκιά» των ατυχημάτων στην Ιαπωνία

Το τελεφερίκ «Tsuga No. 2» είναι ένα κλασικό σύστημα σταθερής λαβής, ικανό να μεταφέρει χιλιάδες ανθρώπους καθημερινά. Με ταχύτητα 2,5 μέτρων το δευτερόλεπτο, θεωρείται ένα ασφαλές μέσο, όμως το συγκεκριμένο περιστατικό φέρνει στο προσκήνιο έναν κίνδυνο που πολλοί σκιέρ αγνοούν: τη χρήση σακιδίου πλάτης. Αν και το χιονοδρομικό κέντρο ξεκίνησε αμέσως μια εσωτερική αξιολόγηση ασφαλείας και η αστυνομία διεξάγει έρευνα, η συζήτηση για τα πρωτόκολλα ασφαλείας έχει φουντώσει.

Δεν είναι η πρώτη φορά που η Ιαπωνία έρχεται αντιμέτωπη με μια τέτοια είδηση. Μόλις πριν από μερικές εβδομάδες, ένα πεντάχρονο αγόρι έχασε τη ζωή του όταν το χέρι του παγιδεύτηκε σε έναν κυλιόμενο τάπητα (magic carpet) σε άλλο θέρετρο της βόρειας Ιαπωνίας. Αυτά τα περιστατικά, αν και σπάνια, αρχίζουν να δημιουργούν μια αίσθηση ανησυχίας, ειδικά σε μια χώρα που θεωρείται από τους πιο ασφαλείς προορισμούς παγκοσμίως. Η ραγδαία αύξηση των τουριστών, ειδικά από την Αυστραλία, που είδε τους αριθμούς των επισκεπτών της να εκτοξεύονται κατά 15% μέσα σε έναν χρόνο, ξεπερνώντας το ένα εκατομμύριο το 2025, ασκεί πίεση στα χιονοδρομικά κέντρα να επανεξετάσουν τον τρόπο που ενημερώνουν και επιτηρούν τους επισκέπτες τους.

Το «ιαπωνικό όνειρο» και οι κρυφοί κίνδυνοι του βουνού

Για χιλιάδες νέους από την Αυστραλία και την Ευρώπη, το να εργαστούν στην Ιαπωνία κατά τη διάρκεια του χειμώνα είναι ένα όνειρο. Το περίφημο «ιαπωνικό χιόνι» είναι θρυλικό, όμως η απόλαυση συνοδεύεται από ευθύνες. Η περίπτωση της Brooke Day αναδεικνύει μια λεπτομέρεια που μπορεί να αποδειχθεί μοιραία: οι ιμάντες των σακιδίων. Οι ειδικοί του σκι προειδοποιούν εδώ και χρόνια ότι οι σκιέρ πρέπει να αφαιρούν τα σακίδια πριν καθίσουν στο τελεφερίκ ή τουλάχιστον να λύνουν τους ιμάντες στήθους, ώστε σε περίπτωση εμπλοκής να μπορούν να βγάλουν το σακίδιο ακαριαία. Για την άτυχη Brooke, ο ιμάντας στήθους λειτούργησε ως μια αδιάρρηκτη αλυσίδα που την κράτησε δέσμια στον μηχανισμό.

Μια ανοιχτή πληγή και το πένθος μιας ολόκληρης χώρας

Η οικογένεια της Brooke στην Αυστραλία δέχεται πλέον τη στήριξη του Υπουργείου Εξωτερικών, ενώ οι δηλώσεις συλλυπητηρίων από τη διοίκηση του ιαπωνικού resort δεν επαρκούν για να απαλύνουν τον πόνο. Η τραγωδία αυτή δεν είναι μόνο μια είδηση σε ένα δελτίο είναι μια υπενθύμιση για το πόσο εύθραυστη είναι η ανθρώπινη ζωή, ακόμα και στις πιο χαρούμενες στιγμές της.

Το Tsugaike Mountain Resort παραμένει σε φάση αυτοελέγχου, ενώ οι αρχές προσπαθούν να διαπιστώσουν αν υπήρξε κάποια δυσλειτουργία στο τελεφερίκ ή αν επρόκειτο για μια σειρά από τραγικές συμπτώσεις. Όποιο κι αν είναι το αποτέλεσμα της έρευνας, η Brooke Day δεν θα επιστρέψει ποτέ στο Sunshine Coast. Η ιστορία της θα παραμείνει χαραγμένη στο χιόνι του Ναγκάνο ως ένα «γιατί» που ζητά απαντήσεις και ως μια πένθιμη προειδοποίηση για κάθε σκιέρ που ανεβαίνει στο βουνό με ένα σακίδιο στην πλάτη και ένα όνειρο στην καρδιά.

Το Λευκό Βουνό, που για την Brooke ήταν ένας τόπος ελευθερίας, έγινε τελικά ο τόπος που της την στέρησε οριστικά, θυμίζοντας μας ότι η φύση και η τεχνολογία απαιτούν πάντα έναν σεβασμό που συχνά ξεχνάμε μέσα στον ενθουσιασμό της περιπέτειας.

Πηγή