Μια μάνα από τη Ρόδο μας συγκλονίζει: «Έφυγε μακριά μας, τον θέρισε ένας καρκίνος-Λερναία Ύδρα»

Μια μητέρα από τη Ρόδο κατέθεσε δημόσια τον πόνο και τον στοχασμό της μέσα από επιστολή στη «Ροδιακή», τιμώντας τη μνήμη του γιου της Μανώλη, που έχασε τη ζωή του έπειτα από γενναία μάχη με τον καρκίνο. Με λόγο βαθιά προσωπικό αλλά και καθολικό, απευθύνει ένα ηχηρό μήνυμα ευθύνης προς την κοινωνία και κυρίως προς τους νέους ανθρώπους.

Μια απώλεια που μεταμορφώνει τη ζωή

Στην επιστολή της, η μητέρα περιγράφει τη διπλή πραγματικότητα που βιώνει μετά τον θάνατο του παιδιού της. Από τη μία πλευρά, ένας αδιάκοπος, σιωπηλός θρήνος που συνοδεύει κάθε στιγμή της καθημερινότητας· από την άλλη, η ανάγκη να συνεχίσει να ζει με αξιοπρέπεια και δύναμη, τιμώντας το «δώρο-Θεού» που, όπως αναφέρει, αποτελεί η ίδια η ζωή.

Ο γιος της, που σήμερα θα φοιτούσε στην Α’ Λυκείου, «έφυγε» ύστερα από σκληρό αγώνα απέναντι σε έναν καρκίνο που παρομοιάζει με «Λερναία Ύδρα». Παρά την επιμονή και την ελπίδα, η μάχη αποδείχθηκε άνιση. Η μητέρα, ωστόσο, επιλέγει να σταθεί με τη «γενναιότητα του πολεμιστή», όπως χαρακτηριστικά γράφει, και να μετατρέψει την προσωπική της οδύνη σε δημόσιο κάλεσμα συνείδησης.

Ένα μήνυμα προς τους νέους για τη ζωή και την ευθύνη

Η επιστολή δεν περιορίζεται στη μνήμη του παιδιού της. Απευθύνεται ιδιαίτερα στους νέους που χάνονται στους δρόμους της Ρόδου, επισημαίνοντας πόσο εύθραυστη αποδεικνύεται η ζωή όταν απουσιάζει η συναίσθηση ευθύνης. Με λόγο έντονα συμβολικό, περιγράφει τη ζωή ως πολύτιμο χρονικό διάστημα που οφείλουμε να τιμούμε, όχι μόνο για εμάς τους ίδιους αλλά και για όσους συνδέονται μαζί μας με δεσμούς αγάπης.

Η μητέρα καλεί τους συμπολίτες της να αναλογιστούν το βάρος των επιλογών τους, να σεβαστούν το «Θείο Δώρο» της ύπαρξης και να προστατεύσουν τη δική τους ζωή, αλλά και εκείνη των ανθρώπων που τους αγαπούν. Το μήνυμά της συμπυκνώνεται σε μια φράση που λειτουργεί ως ηθική παρακαταθήκη: να μάθουμε να αγαπάμε τη ζωή μας, αλλά και τη ζωή των δικών μας ανθρώπων.

Η προσωπική της μαρτυρία υπερβαίνει τα όρια μιας ιδιωτικής απώλειας και μετατρέπεται σε δημόσια υπενθύμιση της ευθύνης που συνοδεύει κάθε ανθρώπινη πράξη.

Πηγή