Πέθανε ο Γιώργος Βότσης

Ο Γιώργος Βότσης, μια από τις σημαντικές μορφές της ελληνικής δημοσιογραφίας και επί χρόνια δημοσιογράφος της «Ελευθεροτυπίας», έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 88 ετών, αφήνοντας έντονο αποτύπωμα στον χώρο της ενημέρωσης. Η μακρά πορεία του στον Τύπο συνδέθηκε με μια δημοσιογραφική στάση που πολλοί συνάδελφοί του χαρακτήρισαν μαχητική και ανεξάρτητη.

Αναμνήσεις και αποχαιρετισμός από συναδέλφους

Η είδηση του θανάτου του προκάλεσε συγκίνηση σε ανθρώπους που συνεργάστηκαν μαζί του επί δεκαετίες. Ανάμεσα σε αυτούς και ο επί χρόνια χρονογράφος της εφημερίδας Ανδρέας Ρουμελιώτης, ο οποίος αναφέρθηκε στις κοινές τους στιγμές στον δημοσιογραφικό χώρο.

Με αφορμή την απώλεια του δημοσιογράφου, θυμήθηκε χαρακτηριστικές στιγμές από τη συνεργασία τους στην «Ελευθεροτυπία», γράφοντας: «”Νεαρέ – νεαρέ” με φώναζε στην Ελευθεροτυπία. “Τι κάνεις Νεαρέ;” μου είπε πάλι προχθές. Με έκανε να νοιώθω πάντα νέος αυτός ο θρύλος της αντίστασης και της αξιόμαχης δημοσιογραφίας. Ο Γιώργος Βότσης θα είναι πάντα εδώ, γιατί είναι ο ορισμός της».

Οι συνάδελφοί του συχνά περιέγραφαν τον Βότση ως μια προσωπικότητα που υπερασπιζόταν με συνέπεια τη δημοσιογραφική ανεξαρτησία και διατηρούσε ενεργή παρουσία στον δημόσιο διάλογο για πολλά χρόνια.

Τα πρώτα χρόνια και οι εμπειρίες της παιδικής ηλικίας

Ο Γιώργος Βότσης γεννήθηκε το 1938 στη Λάβδανη Ιωαννίνων, στην περιοχή του Πωγωνίου, κοντά στα ελληνοαλβανικά σύνορα. Τα πρώτα χρόνια της ζωής του συνέπεσαν με τα δύσκολα χρόνια του πολέμου, γεγονός που επηρέασε βαθιά τις παιδικές του εμπειρίες.

Όπως ο ίδιος είχε περιγράψει, η οικογένειά του αναγκάστηκε να εγκαταλείψει το χωριό όταν ξέσπασε ο πόλεμος. «Μετά από δύο χρόνια, επειδή κηρύχθηκε ο πόλεμος, έπρεπε να φύγουμε από το χωριό με προορισμό τη μεγαλούπολη», είχε αναφέρει, περιγράφοντας τη μετακίνηση προς τον Πειραιά, όπου μεγάλωσε.

Παρά τη μετακόμιση και τη ζωή του σε αστικό περιβάλλον, ο ίδιος διατηρούσε ισχυρούς δεσμούς με την ηπειρώτικη καταγωγή του. «Ακούω κλαρίνο και γεμίζει η ψυχή μου, αλλά πονάει και η καρδιά μου», έλεγε, περιγράφοντας τη συναισθηματική σχέση που κρατούσε με τον τόπο καταγωγής του.

Τα παιδικά του χρόνια σημαδεύτηκαν από δύσκολες στιγμές. Σε ηλικία μόλις πέντε ετών είδε τις αρχές να παίρνουν τον πατέρα του από το σπίτι, ενώ λίγα χρόνια αργότερα, σε ηλικία δέκα ετών, παρακολούθησε τη δίκη που κατέληξε σε καταδίκη του σε θάνατο.

Σημαντικό ρόλο στη ζωή του διαδραμάτισε η μητέρα του, Άννα, η οποία προσπάθησε να του προσφέρει σταθερότητα και φροντίδα μέσα σε μια περίοδο έντονων δυσκολιών. «Εγώ πάντα θα σε έχω καθαρό και σιδερωμένο», του έλεγε, επιδιώκοντας να διατηρήσει μια αίσθηση κανονικότητας στην καθημερινότητά τους.

Η αρχή της δημοσιογραφικής πορείας

Η σχέση του με τη γραφή και τη γνώση εκδηλώθηκε από νωρίς. Ήδη από τα μαθητικά του χρόνια ξεχώριζε για τις εκθέσεις του και την ευχέρεια με την οποία διατύπωνε τις σκέψεις του στο χαρτί.

Κατά τη διάρκεια των σχολικών του χρόνων προχώρησε ακόμη και στην έκδοση της πρώτης του μαθητικής εφημερίδας, δείχνοντας από νεαρή ηλικία την κλίση του προς τη δημοσιογραφία.

Σε ηλικία 19 ετών ξεκίνησε επισήμως τη δημοσιογραφική του πορεία, επιλέγοντας να κινηθεί με έντονα ανεξάρτητη δημοσιογραφική στάση. Ο ίδιος περιέγραφε αυτή τη διαδρομή με τη φράση: «Δεν λογοκρίθηκα ποτέ. Ήμουν sui generis δημοσιογράφος».

Πηγή