Ρώτησαν τον Άγιο Παΐσιο και είπε: «Ο κόσμος θα σβήσει όταν…»

Γέροντας Παΐσιος: “Μόλις σβήσει η οικογένεια θα σβήσει ο κόσμος”

Ακόμα μία σοφή διδαχή του Γέροντα Παίσιου, που ανταποκρίνεται στο σήμερα, που οι περισσότερες οικογένειες είναι υπό διάλυση.

Όταν κάποτε ρώτησε τον Γέροντα ένας καθηγητής αν πρέπει να νηστεύουμε τα παιδιά, του έδωσε την εξής απάντηση:

«Δεν πρέπει να νηστεύετε τα μικρά παιδιά Όταν κάθεστε στο τραπέζι για φαγητό σε ήμερες νηστείας, θα τους λέτε: Βλέπετε, εμείς οι γονείς σας τρώμε νηστίσιμο, ενώ εσείς όχι. Δεν σας δίδαμε νηστίσιμα, γιατί έχετε ανάπτυξη». “Απάντηση πολύ έξυπνη και παιδαγωγικά ορθή. Κι αυτό, γιατί όταν το παιδί μεγαλώσει θα πει: Αφού δεν έχω πια ανάπτυξη, πρέπει να νηστεύω όπως οι γονείς μου.

Ό Γέροντας πίστευε πολύ στη δύναμη της οικογενειακής αγωγής. Έλεγε: «Μία είναι ή αξία της ζωής, ή οικογένεια. Μόλις σβήσει ή οικογένεια, θα σβήσει ό κόσμος. Δείχνε αγάπη και πέρα από την οικογένεια σου. Αν είσαι συνταξιούχος, αφιέρωνε λίγο χρόνο και λίγο χρήμα, για να βοηθήσεις τα απροστάτευτα παιδιά μιας διαλυμένης οικογένειας.

Όταν χαλάσει ή οικογένεια, θα χαλάσει και ό κλήρος και ό μοναχισμός και όλα». Σε ερώτηση Τι πρέπει να γίνει όταν οϊ γονείς δεν συμφωνούν στη χριστιανική ανατροφή των παιδιών τους, έδωσε την εξής απάντηση: «Το αυτοκίνητο έχει φρένα και ταχύτητες. Δεν δουλεύει μόνο με τα φρένα ή μόνο με τίς ταχύτητες.

Αυτό μπορεί να συμβεί και με τους γονείς: Ό ένας να σπρώχνει και ό άλλος να φρενάρει, οπότε δημιουργείται ισορροπία». Πράγματι, αν δεν υπάρχει ισορροπία των αντίρροπων δυνάμεων μέσα στην οικογένεια, όλα θα καταρρεύσουν.

Από το βιβλίο «Λόγοι Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου A»

Άγιος Παΐσιος: «Σε τού­τη την ζωή οι φι­λό­τι­μοι τα πλη­ρώ­νουν όλα»

Η φιλοτιμία σημαίνει ευαισθησία (αγ. Παΐσιος)

Οι φιλότιμοι, επειδή ζουν σε μια κοινωνία που οι άνθρωποι διακρίνονται από την έλλειψη φιλότιμου, αυτοί προτιμούν να αδικούνται εκουσίως, γιατί αποβλέπουν στην εσωτερική ειρήνη και την ευλογία του Θεού. Έτσι, ο φιλότιμος άνθρωπος δείχνει το φιλότιμό του στους ανάποδους ανθρώπους.

Οι φιλότιμοι και οι ευαίσθητοι αδικούνται εκουσίως από τις παραχωρήσεις που κάνουν από αγάπη στους άλλους ή από την πονηριά των άλλων, αλλά ποτέ δεν περιμένουν ούτε επιδιώκουν να δικαιωθούν σ΄αυτή την μάταιη ζωή. Σε τούτη την ζωή οι φιλότιμοι τα πληρώνουν όλα, αλλά λαμβάνουν και την βοήθεια του Θεού και στην άλλη ζωή θα έχουν μεγάλο μισθό.

Ο φιλότιμος είναι ειλικρινής, είναι απλός και ταπεινός

Ο φιλότιμος άνθρωπος έχει ειλικρίνεια, δεν υπολογίζει τον εαυτό του, είναι απλός, έχει ταπείνωση. Όλα αυτά δίνουν ανάπαυση και στον ίδιο αλλά είναι και αισθητά και στον άλλο ‘έχει και επικοινωνία εσωτερική με τον άλλο και τον καταλαβαίνει.

Από το βιβλίο:”Το φιλότιμο”, οσίου Παϊσίου Αγιορείτου, έκδοση Ι. Μ. αγ. Κοσμά του Αιτωλού, Αρναία

Ο τελευταίος λόγος του Άγιου Παϊσίου για τον θάνατο και τη μετά τον θάνατο ζωή

Ο Άγιος Παΐσιος έλεγε συχνά ότι «δε θα βγάλουμε ρίζες εδώ» και πως ξεχνούμε ότι θα φύγουμε από τούτη τη ζωή. Όλοι οι άνθρωποι έχουν υποχρέωση να συλλάβουν το βαθύτερο νόημα της ζωής, το οποίο προσδιόριζε ως «προετοιμασία για την Πατρίδα μας τον Ουρανό, τον Παράδεισο». Το «παν» είναι να συλλάβει ο άνθρωπος το νόημα αυτό. Ο Θεός είναι καλός και θέλει τη σωτηρία όλων των ανθρώπων.

Γι’ αυτό και σταυρώθηκε ο Χριστός. Η πύλη του Παραδείσου δεν είναι στενή. Αν ο άνθρωπος έχει –μικρή έστω– διάθεση να μη λυπήσει τον Θεό, ο φύσει αγαθός Θεός θα οικονομήσει ώστε να τον πάρει στην καλύτερη ώρα του, σε ώρα μετάνοιας, και θα τον «σπρώξει σκανδαλωδώς» στον Παράδεισο.

Από φιλότιμο και μόνο πρέπει να σωθούμε. Δεν υπάρχει μεγαλύτερος πόνος για τον Θεό από το να δει τον άνθρωπο στην Κόλαση. Όταν ο άνθρωπος πιστέψει στον Θεό και στη μέλλουσα ζωή, τότε καταλαβαίνει ότι η επίγεια ζωή είναι μάταιη και ότι απλώς ετοιμάζει το «διαβατήριό» του για την άλλη ζωή.

Αυτή η ζωή δεν είναι για να περάσουμε καλά. Χρησιμεύει για να δίνουμε εξετάσεις προκειμένου να περάσουμε στην άλλη ζωή. Σε τούτη τη ζωή δοκιμάζεται ο καθένας στο κατά πόσο ανταποκρίνεται σε όσα ζητά ο Θεός. Σε περίπτωση που οι άνθρωποι το θυμούνταν αυτό, τότε οι μικροπρέπειες και οι γκρίνιες θα εξέλιπαν.

Ο άνθρωπος που δεν έχει συλλάβει το βαθύτερο νόημα της ζωής, αν ξαφνικά βρεθεί σε μια δύσκολη κατάσταση δε θα μπορέσει να βοηθήσει ή να βοηθηθεί καθόλου. Υπάρχουν κοινωνικοί λειτουργοί που σπουδάζουν ψυχολογία, διαθέτουν καλοσύνη και «σκοτώνονται» για να βοηθήσουν ανθρώπους που υποφέρουν.

Όσοι από αυτούς δεν έχουν πίστη και μια σχετική πνευματικότητα, δεν είναι σε θέση να γνωρίζουν τι να πουν, και θα βρεθούν σε πολύ δεινή θέση όταν θα χρειαστεί να παρηγορήσουν δύσκολες περιπτώσεις αναπηρίας ή ασθένειας· για παράδειγμα, κάποιον που του λείπει το ένα πόδι ή μια νεαρή γυναίκα με προχωρημένο καρκίνο που έχει τρία μικρά παιδιά. Διά της επιστήμης της ψυχολογίας και μόνο δε θα μπορούν να τους βοηθήσουν. Από την άλλη, οι ίδιοι οι πονεμένοι άνθρωποι, μόνο αν συλλάβουν το βαθύτερο νόημα της ζωής θα μπορέσουν να καταλάβουν γιατί ο Θεός επέτρεψε την αναπηρία ή την αρρώστια τους. Αν υπομείνουν και δε γογγύζουν, τότε θα λάβουν Ουράνιο μισθό. Τέλος, καλό είναι να γνωρίζουν ότι ο Θεός δεν πρόκειται να εγκαταλείψει ούτε τους αναπήρους και τους ασθενείς ούτε τα μικρά παιδιά της μητέρας που υποφέρει.

Ο Κύριος είπε: «ζητεῖτε δὲ πρῶτον τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ…» (Ματθ. 6, 33). Από εκεί ξεκινά η απλότητα και κάθε σωστή αντιμετώπιση. Ο Άγιος ήθελε να γίνει μέριμνά μας η Βασιλεία των Ουρανών – όλα τα υπόλοιπα θα μας δοθούν. Αν όμως ο άνθρωπος απορροφάται από τούτη τη ζωή, χάνει τον καιρό του και «χαραμίζεται». Αντίθετα, αν προετοιμάζεται για την άλλη ζωή, έτσι αποκτά νόημα η επίγεια. Όπου και να βρεθεί κανείς, αν αγωνιστεί φιλότιμα μπορεί να πετύχει το «ποθούμενο», δηλαδή τη σωτηρία της ψυχής του. Ο Λωτ, παρ’ ότι ζούσε στα φοβερά Σόδομα και Γόμορρα, έφθασε σε μεγάλα ύψη πνευματικότητας. Στις μέρες μας, είτε το θέλουμε είτε όχι, τα «γεγονότα» μάς αναγκάζουν να αγωνιστούμε για να γίνουμε καλύτεροι και να πλησιάσουμε περισσότερο τον Θεό, ώστε να λάβουμε τη θεϊκή δύναμή Του.

Ο Άγιος δεν ήθελε να βλέπει τον άνθρωπο να βασανίζεται εξαιτίας του ότι δεν κατόρθωσε να αποκτήσει πλούτο ή δόξα. Στην άλλη ζωή, την αληθινή, τα μάταια τούτα πράγματα και οι μάταιες δόξες δε χρειάζονται ούτε μεταφέρονται. Το μόνο που μεταφέρεται είναι τα έργα μας, τα οποία και θα μας δώσουν το «ανάλογο διαβατήριο» για το «μεγάλο και αιώνιο ταξίδι μας».

Πηγή