Η πρώτη νύχτα του Δέλλα χωρίς τη Γωγώ Μαστροκώστα: “Έλα πίσω μόνο να…”

Η πρώτη νύχτα χωρίς τη Γωγώ Μαστροκώστα έμοιαζε ατελείωτη για τον Τραϊανό Δέλλα. Ένα σπίτι γεμάτο αναμνήσεις, φωνές που κάποτε αντηχούσαν χαρούμενα στα δωμάτια και τώρα μια σιωπή βαριά, σχεδόν ασήκωτη. Οι δείκτες του ρολογιού προχωρούσαν βασανιστικά αργά, λες και ο χρόνος είχε παγώσει από τη στιγμή που εκείνη έφυγε από δίπλα του.

Καθισμένος μόνος στο σαλόνι, με ένα ποτήρι στο χέρι και το βλέμμα χαμένο στο κενό, κοιτούσε ξανά και ξανά τις φωτογραφίες τους. Στιγμές ζωής, ταξίδια, χαμόγελα, αγκαλιές. Μικρές εικόνες μιας αγάπης που έμοιαζε άτρωτη στον χρόνο. Κάθε κάδρο και μια μαχαιριά στην καρδιά. Κάθε γωνιά του σπιτιού θύμιζε εκείνη. Το άρωμά της έμοιαζε ακόμη να πλανάται στον αέρα, σαν να είχε μόλις περάσει από εκεί.

Οι σκιές στους τοίχους έμοιαζαν να τον κυνηγούν. Άλλες φορές νόμιζε πως άκουγε τα βήματά της στον διάδρομο, άλλες πως θα εμφανιστεί ξαφνικά στην πόρτα και θα του χαμογελάσει όπως παλιά. Μα η πραγματικότητα ήταν αμείλικτη. Ήταν μόνος.

Και τότε άρχισε να μιλάει χαμηλόφωνα, σχεδόν ψιθυριστά, σαν να μπορούσε εκείνη να τον ακούσει από κάπου μακριά.

«Πού είσαι κορίτσι μου; Πού είσαι; Έλα πίσω… Να συνεχίσουμε αυτά που αφήσαμε στη μέση. Να ζήσουμε τη ζωή που δεν προλάβαμε…»

Τα λόγια του έσπαγαν μέσα στη νύχτα και χάνονταν στη σιωπή. Τα μάτια του βούρκωναν συνεχώς, όμως δεν έκανε καμία προσπάθεια να κρύψει τον πόνο του. Ήταν από εκείνες τις στιγμές που ένας άνθρωπος λυγίζει ολοκληρωτικά. Που δεν τον νοιάζει τίποτα άλλο πέρα από την απουσία εκείνου που αγάπησε περισσότερο.

Η νύχτα προχωρούσε, όμως εκείνος δεν μπορούσε να κλείσει μάτι. Σηκωνόταν, περπατούσε μέσα στο σπίτι, στεκόταν μπροστά στις φωτογραφίες τους και ύστερα ξανά καθόταν μόνος στον καναπέ. Ένα ποτήρι, λίγες σκέψεις και ένας αβάσταχτος πόνος έγιναν η μοναδική του συντροφιά.

Όσοι τον γνωρίζουν καλά λένε πως ο δυνατός και ψύχραιμος χαρακτήρας του δεν θυμίζει σε τίποτα τον άνθρωπο αυτής της νύχτας. Γιατί όταν χάνεται η γυναίκα που αποτέλεσε το μεγαλύτερο κομμάτι της ζωής σου, δεν υπάρχουν άμυνες. Δεν υπάρχει δύναμη. Υπάρχει μόνο το κενό.

Κάποια στιγμή ξημέρωσε. Το πρώτο φως της ημέρας μπήκε από τις κουρτίνες, όμως τίποτα δεν μπορούσε να φωτίσει τη σκοτεινή του ψυχή. Ο Τραϊανός Δέλλας έμεινε εκεί, εξαντλημένος από τις σκέψεις και τα δάκρυα, κρατώντας ακόμη σφιχτά τις αναμνήσεις μιας αγάπης που δεν ήθελε να τελειώσει ποτέ.

Πηγή