Εορτολόγιο 27 Μαΐου: Γι’ αυτό χτυπάνε η καμπάνες από το πρωί – Μεγάλη γιορτή της Ορθοδοξίας σήμερα – Ο Άγιος που γιορτάζουμε

Δίτε ποιοι έχουν γιορτή σήμερα, 27 Μαΐου. Διαβάστε το συναξάρι των τιμώμενων αγίων της ημέρας και γνωρίστε τη ζωή και τη δράση τους.

Ποιοι γιορτάζουν σήμερα:

Αλύπιος, Αλυπία

Σήμερα τιμώνται από την Εκκλησία οι Όσιος Ιωάννης ο Ρώσος και Άγιος Βέδας ο Ομολογητής

Όσιος Ιωάννης ο Ρώσος

Από τους πιο λαοφιλείς αγίους της Ορθοδοξίας, γνωστός για την ακλόνητη πίστη του κατά τη διάρκεια της αιχμαλωσίας του και το άφθαρτο λείψανό του που φυλάσσεται στην Εύβοια. Γεννήθηκε στη Μικρή Ρωσία (σημερινή Ουκρανία) γύρω στο 1690 από ευσεβείς γονείς και, κατά τον ρωσοτουρκικό πόλεμο του 1711, υπηρέτησε ως στρατιώτης στον στρατό του Μεγάλου Πέτρου, όπου συνελήφθη από τους Τατάρους και πωλήθηκε ως σκλάβος σε κάποιον Τούρκο αξιωματικό (αγά), ο οποίος τον μετέφερε στο Προκόπι της Καππαδοκίας.

Παρά τις πιέσεις, τις υποσχέσεις και τις επανειλημμένες προσπάθειες του κυρίου του να ασπαστεί το Ισλάμ, ο Ιωάννης παρέμεινε σταθερός στην πίστη του, δηλώνοντας: «Δεν θα αρνηθώ τον Χριστό μου, ούτε για ελευθερία ούτε για πλούτη ούτε για τη ζωή μου». Ζούσε ταπεινά στον στάβλο του αγά, τον «μικρό παράδεισό» του όπως έλεγε, φροντίζοντας τα ζώα και περνώντας τις νύχτες του με προσευχή και αγρυπνία. Παρ’ όλα αυτά, δεν γόγγυζε ούτε παραπονιόταν. Αντίθετα, έβλεπε την κατάστασή του ως ευκαιρία άσκησης και ταπείνωσης. Νήστευε αυστηρά και προσευχόταν ακατάπαυστα, βοηθούσε τους φτωχούς και τους άλλους δούλους, πήγαινε κρυφά τις νύχτες στην εκκλησία για να κοινωνήσει και δεν κρατούσε κακία σε εκείνους που τον κακομεταχειρίζονταν. Βλέποντας την υπομονή, την καλοσύνη, την αρετή και την πραότητά του, ο αφέντης του αλλά και οι κάτοικοι του Προκοπίου άρχισαν να τον σέβονται βαθιά και να τον θεωρούν «βελή», φίλο δηλαδή του Θεού.

Πολλά θαύματα αποδίδονται στον Ιωάννη ακόμα και όσο ζούσε, με πιο γνωστό να είναι το θαύμα του πιλαφιού. Ο συναξαριστής του γράφει ότι συνέβη, όταν ο αγάς βρισκόταν στη Μέκκα για προσκύνημα. Ο Ιωάννης ζήτησε από τη σύζυγο του αγά ένα πιάτο πιλάφι και, μέσω προσευχής, το πιάτο μεταφέρθηκε ζεστό στον αγά στη Μέκκα, ο οποίος εξεπλάγη βρίσκοντας το πιάτο με το οικόσημό του, μάλιστα το επέστρεψε στο Προκόπι ως απόδειξη του θαύματος.

Απεβίωσε στις 27 Μαΐου 1730 σε ηλικία περίπου 40 ετών, αφού προηγουμένως ο ιερέας του χωριού τού έφερε τη Θεία Κοινωνία κρυμμένη μέσα σε μήλο. Τρία χρόνια μετά την ταφή του, το λείψανό του βρέθηκε άφθαρτο και ευωδιάζον, ενώ, μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή και την ανταλλαγή πληθυσμών το 1924, οι πρόσφυγες από το Προκόπι της Καππαδοκίας μετέφεραν το ιερό λείψανο στο Νέο Προκόπι Ευβοίας, όπου φυλάσσεται μέχρι σήμερα. Το 1930 άρχισε να χτίζεται εκεί ο ομώνυμος περικαλλής ναός και ολοκληρώθηκε το 1951, στον οποίο συρρέουν χιλιάδες προσκυνητών κάθε χρόνο.

Στις 18 Απριλίου 2024, χρονιά που συμπληρώθηκαν εκατό χρόνια από την έλευση του σκηνώματός του στο Νέο Προκόπι, πραγματοποιήθηκε η τελευταία ιεροτελεστία για την αλλαγή των ιερών αμφίων του Αγίου, πράξη που συμβαίνει κάθε περίπου 20 χρόνια και μετά από παρότρυνση του ίδιου του Αγίου σε πολλούς πιστούς. Το λείψανο εξήλθε από τη λάρνακα, με τους ιερείς να αντικαθιστούν τα παλαιά άμφια με νέα, και, σύμφωνα με τις μαρτυρίες των παριστάμενων κληρικών και του Σεβ. Μητροπολίτη Χαλκίδος κ. Χρυσοστόμου, το σώμα του Αγίου διευκολύνει την ένδυση, γιατί παραμένει μαλακό και εύκαμπτο σαν να κοιμάται, κάτι που θεωρείται διαρκές θαύμα για λείψανο 300 ετών. Τα παλαιά άμφια τεμαχίστηκαν και διανεμήθηκαν ως φυλακτό στους χιλιάδες πιστούς που παρευρέθηκαν, ενώ όλα αυτά τα χρόνια έχουν καταγραφεί πάμπολλες μαρτυρίες για θεραπείες παραλύτων, καρκινοπαθών και ανθρώπων με προβλήματα υγείας.

Άγιος Βέδας ο Ομολογητής

Ιδιαίτερη μορφή της δυτικής χριστιανοσύνης, γεννήθηκε το 673 στη βορειοανατολική Αγγλία, στην περιοχή της Νορθουμβρίας (Northumbria), κοντά στο Τζάροου (Jarrow), στο μοναστήρι του οποίου εισήλθε σε ηλικία μόλις επτά ετών και όπου έζησε σχεδόν ολόκληρη τη ζωή του, χωρίς να το εγκαταλείψει παρά ελάχιστες φορές.

Ο Βέδας έζησε μια ζωή απόλυτα αφιερωμένη στη μελέτη των Αγίων Γραφών, στην ακριβή τήρηση των μοναχικών κανόνων, την προσευχή και τη διδασκαλία. Χειροτονήθηκε διάκονος σε ηλικία 19 ετών και πρεσβύτερος στα 30 του, ο ίδιος δε περιέγραψε με απλά λόγια την αποστολή της ζωής του: «Από τότε που έγινα μοναχός, πέρασα όλη μου τη ζωή στο μοναστήρι αυτό, αφιερωμένος στη μελέτη των Γραφών, στη λατρεία και στη διδασκαλία». Υπήρξε ο πολυγραφότερος και σημαντικότερος λόγιος της εποχής του στη Δυτική Ευρώπη, με κορυφαίο του έργο να είναι η «Εκκλησιαστική Ιστορία του Αγγλικού Λαού» (Historia Ecclesiastica Gentis Anglorum – 731), που αποτελεί την πρώτη συστηματική καταγραφή της εκκλησιαστικής ιστορίας της Αγγλίας και πηγή ανεκτίμητης αξίας για την κατανόηση της πρώιμης μεσαιωνικής Βρετανίας. Με αυτό το έργο καθιερώθηκε, επίσης, η χρονολόγηση από τη Γέννηση του Χριστού (ante incarnationem Dominicam, π.Χ. – Anno Domini, μ.Χ.), που χρησιμοποιείται μέχρι σήμερα σε ολόκληρο τον κόσμο. Ενώ ο Διονύσιος ο Μικρός επινόησε το εν λόγω χρονολογικό σύστημα, αυτό παρέμεινε περιορισμένο σε τεχνικούς εκκλησιαστικούς πίνακες, κυρίως για τον υπολογισμό της εορτής του Πάσχα. Ο Βέδας, όμως, είναι ο πρώτος ιστορικός που χρονολόγησε όλα τα γεγονότα με βάση τη Γέννηση του Χριστού, δημιουργώντας έτσι το πρότυπο που ακολούθησαν οι μεταγενέστεροι ιστορικοί σε όλη την Ευρώπη. Στο σύγγραμμά του «De Temporum Ratione» (725) εξήγησε τη μαθηματική και αστρονομική λογική πίσω από το χριστιανικό ημερολόγιο, η δε επιρροή του έφτασε μέχρι την αυλή του Καρλομάγνου, που υιοθέτησε επίσημα το σύστημα, καθιστώντας το έτσι αποδεκτό από τον πνευματικό κόσμο της εποχής και επιταχύνοντας την επικράτησή του σε όλη τη Δυτική Ευρώπη.

Έγραψε εκτενή υπομνήματα στην Παλαιά και Καινή Διαθήκη, ομιλίες και θεολογικές πραγματείες, αντλώντας δε από τους Πατέρες της Εκκλησίας μετέφερε έτσι τη θεολογία τους στη Δύση. Συνέβαλε, επίσης, στη λατρευτική ζωή της Εκκλησίας με ύμνους, ποιήματα και αγιολογικά κείμενα που του αποδίδονται.

Η κοίμηση του Βέδα είναι από τις πιο συγκινητικές σκηνές στην ιστορία της Εκκλησίας. Ο μαθητής του Κούθβερτ μας άφησε την εξής λεπτομερή περιγραφή: Την τελευταία ημέρα της ζωής του και ενώ είχε εντελώς εξαντληθεί, ο Κούθβερτ του υπενθύμισε ότι υπολειπόταν το τελευταίο κεφάλαιο του κατά Ιωάννην Ευαγγελίου για να ολοκληρώσει τη μετάφρασή του στην αγγλοσαξονική γλώσσα. «Γράφε, τέκνον μου», απάντησε ο Βέδας και άρχισε να υπαγορεύει, όταν δε τελείωσε, προσευχήθηκε λέγοντας «Δόξα τω Πατρί και τω Υιώ και τω Αγίω Πνεύματι» και παρέδωσε ειρηνικά την ψυχή του το 795.

Αναγνωρίζοντας η Εκκλησία ότι η ζωή του, μέσα από το έργο του και την άσκηση, υπήρξε μια συνεχής ομολογία πίστης, τον αποκάλεσε τιμητικά «Ομολογητή», τα λείψανά του φυλάσσονται στον Καθεδρικό Ναό του Ντάραμ (Durham) στην Αγγλία και εύλογα αποκαλείται «Πατέρας της Αγγλικής Ιστορίας».

Τιμάται επίσης η μνήμη: ιερομάρτυρος Ελλαδίου, ιερομάρτυρος Θεράποντος, μάρτυρος Ρεστιτούτης της Σόρα και της συνοδείας αυτής, μάρτυρος Ιουλίου του Στρατηλάτου του εκ Ρουμανίας, μάρτυρος Ευσεβιώτου, μάρτυρος Αλυπίου, μάρτυρος Ιουλιανής, οσίου Ευτροπίου, οσίας Μελανίας της εξ Ουαλλίας, μάρτυρος Ρανούλφου, οσίου Βασιλείου του εκ Γεωργίας, οσίου Μιχαήλ του εκ Γεωργίας, Φιλίππου Α΄ μητροπολίτου Μόσχας, οσίου Λαζάρου του εν τη Λαύρα του Πσκωφ ασκήσαντος, οσίου Θεράποντος ηγουμένου της Λευκής Λίμνης, οσίου Θεράποντος ηγουμένου της μονής Μόνζας, οσίου Ηλία του εκ Ρωσίας, οσίου Ματθαίου του εκ Ρωσίας.

Πηγή