Κουρουπού: Ανάρτηση «κόλαφος» για τον Γεωργίου – Η κρυφή ζωή και οι δίδυμες κόρες του

Ένα ιδιαίτερα αιχμηρό και συγκινητικό κείμενο δημοσίευσε η ακτιβίστρια Άννα Κουρουπού με αφορμή την υπόθεση του δολοφονημένου Γεωργίου, εστιάζοντας στην κοινωνική υποκρισία, τις πιέσεις για «κανονικότητα» και το βαρύ τίμημα που καλούνται να πληρώσουν οι δύο κόρες του.

Ο «κανονικός» ρόλος και η κατασκευασμένη ασφάλεια

Όπως σημειώνει η κ. Κουρουπού, η κοινωνία ασκεί πιέσεις στους άνδρες να ακολουθήσουν ένα συγκεκριμένο, «ασφαλές» μονοπάτι: να παντρευτούν, να κάνουν παιδιά και να δημιουργήσουν οικογένεια. Ο ίδιος επέλεξε αυτόν τον ρόλο προκειμένου να προστατεύσει την επαγγελματική του πορεία, τη δημόσια εικόνα και το κύρος του.

Στο πλαίσιο αυτής της δημόσιας ταυτότητας, η πατρότητα λειτούργησε ως ένα προστατευτικό προσωπείο. Τα δύο δίδυμα κορίτσια μεγάλωσαν μέσα σε μια τεχνητή ασφάλεια, γνωρίζοντας αποκλειστικά την πλευρά του πατέρα τους που εκείνος είχε επιλέξει να τους παρουσιάζει.

Η σκληρή αλήθεια για τα παιδιά και τη «ντουλάπα»

Η Άννα Κουρουπού θέτει ένα αμείλικτο ερώτημα: Αν δεν υπήρχε αυτή η κοινωνική απαίτηση για υποκρισία, ίσως αυτά τα κορίτσια να μην είχαν γεννηθεί ποτέ. Αν και σκληρό, θεωρεί ακόμη πιο σκληρό το να έρχονται στον κόσμο παιδιά για να εξυπηρετήσουν τις προσδοκίες των άλλων.

«Ένας άνθρωπος μπορεί να πέσει θύμα της ομοφοβίας, αλλά παράλληλα να μεταφέρει αυτή τη βία στους δικούς του ανθρώπους», αναφέρει χαρακτηριστικά. Η κοινωνία του υπέδειξε τη «ντουλάπα», κι εκείνος χρησιμοποίησε ολόκληρη την οικογένειά του για να κρατά την πόρτα ερμητικά κλειστή.

Οι αποκαλύψεις, η ηδονοντανή κατανάλωση και η υποκρισία

Οι κόρες του, πέρα από το σοκ της δολοφονίας του πατέρα τους, βρέθηκαν έξαφνα αντιμέτωπες με τη διπλή του ζωή. Πλέον, μαθαίνουν μέσα από τηλεοπτικά παράθυρα και τίτλους ειδήσεων λεπτομέρειες για το γυμνό του σώμα, τις σεξουαλικές του επαφές και τα πρόσωπα που τον συνόδευαν – πράγματα που ο ίδιος δεν τους είπε ποτέ.

Την ίδια στιγμή, η ίδια κοινωνία που απαιτούσε να δείχνει «κανονικός», τώρα καταναλώνει με ηδονή τις αποκαλύψεις. Παράλληλα, όπως επισημαίνεται, υπήρχε και μια παλιά σοβαρή καταγγελία για ανήλικο, την ώρα που η οικογενειακή εικόνα χρησιμοποιούνταν ως «πιστοποιητικό ηθικής».

Η Άννα Κουρουπού καταλήγει στηλιτεύοντας τη συλλογική και προσωπική υποκρισία μιας κοινωνίας που κατασκευάζει το πρόβλημα και στη συνέχεια «διασκεδάζει» με τις συνέπειές του.

Πηγή