Άδωνις Γεωργιάδης: «Στα διαγνωστικά έπρεπε να έχουν τη φωτογραφία μου και ένα καντηλάκι»

Μερικές φορές, μια αυθόρμητη αποστροφή του λόγου ενός πολιτικού αποκαλύπτει πολύ περισσότερα από όσα θα μπορούσαν να περιγράψουν δεκάδες επίσημες συνεντεύξεις ή δελτία Τύπου. Αυτό ακριβώς συνέβη και με την πρόσφατη τοποθέτηση του υπουργού Υγείας, Άδωνι Γεωργιάδη, ο οποίος δήλωσε χαρακτηριστικά πως τα ιδιωτικά διαγνωστικά εργαστήρια «θα έπρεπε να έχουν τη φωτογραφία μου και ένα καντηλάκι».

Πίσω από αυτή τη φράση, η οποία με την πρώτη ματιά φαντάζει ως μια υπερβολή ή μια επίδειξη αυτοπεποίθησης, κρύβεται ένα ουσιαστικό πολιτικό ζήτημα που αφορά τις προτεραιότητες της ηγεσίας του υπουργείου Υγείας.

Το πρόσωπο στο οποίο απευθύνεται το πολιτικό μήνυμα

Το πιο ενδιαφέρον σημείο της δήλωσης δεν συμπυκνώνεται στην εικόνα με το «καντηλάκι», αλλά στον παραλήπτη αυτού του μηνύματος. Σε μια προσπάθεια υπεράσπισης του υπουργικού του έργου, το πλέον αναμενόμενο και φυσικό επιχείρημα θα ήταν η αναφορά στους ίδιους τους πολίτες.

Θα περίμενε κανείς μια εστίαση στη βελτίωση της εξυπηρέτησης των ασθενών, στη μείωση των τεράστιων χρόνων αναμονής, στην ευκολότερη πρόσβαση στις δομές υγείας ή στην ενίσχυση της αποτελεσματικότητας του δημόσιου συστήματος. Με λίγα λόγια, στα οφέλη που αποκόμισαν όσοι βρίσκονται σε πραγματική ανάγκη.

Η μετατόπιση του ενδιαφέροντος από τον ασθενή στον επιχειρηματία

Αντί για τα παραπάνω, ο κ. Γεωργιάδης επέλεξε να θέσει ως ορόσημο της επιτυχίας του τα ιδιωτικά διαγνωστικά κέντρα. Αυτή η επιλογή δεν αποτελεί μια απλή ή ασήμαντη λεπτομέρεια, καθώς ο ίδιος ο υπουργός προσδιόρισε ποιος θεωρεί ότι είναι ο πρωταρχικός ευνοημένος της πολιτικής που εφαρμόζει.

Η τοποθέτησή του δεν είχε ως επίκεντρο τον ασθενή ή τον πολίτη, αλλά έναν συγκεκριμένο ιδιωτικό επιχειρηματικό κλάδο.

Τα κρίσιμα ερωτήματα για τις προτεραιότητες του Υπουργείου Υγείας

Από τη συγκεκριμένη αποστροφή ανακύπτει εύλογα ο προβληματισμός: Όταν ο αρμόδιος υπουργός θεωρεί ως την πλέον ισχυρή απόδειξη της επιτυχίας του την ευγνωμοσύνη των επιχειρήσεων τις οποίες ο ίδιος εποπτεύει, ποιο είναι το στίγμα που δίνεται για τις προτεραιότητές του;

• Γιατί δεν επιλέχθηκε ως σημείο αναφοράς ο πολίτης που περιμένει μήνες για μια απλή εξέταση;

• Γιατί δεν έγινε καμία μνεία στον συνταξιούχο που δυσκολεύεται να καλύψει το κόστος της περίθαλψής του;

• Γιατί απουσίαζε παντελώς από το αφήγημα ο ασθενής, ενώ αναδείχθηκε ο επιχειρηματικός τομέας;

Δημόσιο συμφέρον ή προσωπικές σχέσεις με την αγορά;

Υπάρχει μια ουσιώδης διαφορά ανάμεσα σε μια δήλωση που συμπυκνώνεται στο «οι αποφάσεις μου βελτίωσαν τις παρεχόμενες υπηρεσίες προς τους πολίτες» και σε μια αποστροφή που υποστηρίζει ότι οι ιδιοκτήτες ιδιωτικών κέντρων οφείλουν να έχουν τη φωτογραφία του υπουργού με ένα καντηλάκι.

Στην πρώτη περίπτωση, το επίκεντρο παραμένει το δημόσιο συμφέρον. Στη δεύτερη περίπτωση, η προσοχή μετατοπίζεται στην προσωπική σχέση και την αναγνώριση που επιζητά ο υπουργός από όσους επηρεάζονται οικονομικά από τα μέτρα που θεσπίζει.

Απλό αστείο ή αποκάλυψη προθέσεων;

Ακόμη κι αν υποστηριχθεί η άποψη ότι η αναφορά έγινε με διάθεση αστεϊσμού, τα αστεία των δημόσιων προσώπων έχουν πάντοτε συγκεκριμένους αποδέκτες. Και στην προκείμενη περίπτωση, το «αστείο» αυτό δεν αφορούσε τους ασθενείς που ταλαιπωρούνται καθημερινά, αλλά τα ιδιωτικά διαγνωστικά εργαστήρια.

Οι δημόσιες τοποθετήσεις των πολιτικών σπάνια είναι τυχαίες, ιδίως όταν φανερώνουν από ποιους προσδοκούν τη μεγαλύτερη επιδοκιμασία και ευγνωμοσύνη για τις αποφάσεις τους.

Πηγή