Η μέρα που όλοι χειροκρότησαν την Γεωργία Βασιλειάδου: Θεατής την είπε άσχημη και η απάντηση που του έδωσε έμεινε στην ιστορία

Η Γεωργία Βασιλειάδου υπήρξε μία από τις σπουδαιότερες και πιο αγαπητές ηθοποιούς του ελληνικού κινηματογράφου και θεάτρου. Με το απαράμιλλο ταλέντο, την αυτοσαρκαστική της διάθεση και το αστείρευτο χιούμορ της, κατάφερε να μετατρέψει την ιδιαίτερη εξωτερική της εμφανιση σε ένα από τα πιο ισχυρά της όπλα στη σκηνή.

Ένα από τα πιο χαρακτηριστικά περιστατικά της καριέρας της, που αποδεικνύει την ετοιμόλογη προσωπικότητά της και το μεγαλείο του χαρακτήρα της, συνέβη κατά τη διάρκεια μιας θεατρικής παράστασης.

Το περιστατικό στο θέατρο

Το σχόλιο από την αρένα

Κατά τη διάρκεια μιας ζωντανής παράστασης, ένας θεατής από τις πρώτες σειρές θέλησε να την προσβάλει δημόσια. Την ώρα που η ηθοποιός βρισκόταν στη σκηνή, ο θεατής φώναξε δυνατά, ώστε να ακουστεί σε όλη την αίθουσα:

«Ρε Βασιλειάδου, τι άσχημη που είσαι!»

Στην αίθουσα επικράτησε προς στιγμήν αμήχανη σιγή, με το κοινό να παγώνει περιμένοντας την αντίδραση της μεγάλης πρωταγωνίστριας.

Η αφοπλιστική απάντηση

Η Γεωργία Βασιλειάδου δεν έχασε ούτε στιγμή την ψυχραιμία της. Διατηρώντας το έμφυτο χιούμορ και την αυτοπεποίθησή της, κοίταξε τον θεατή στα μάτια και του απάντησε ακαριαία:

«Ναι, χρυσό μου, αλλά εγώ από αυτή την ασχήμια ζω… Εσύ από τη δικιά σου τι βγάζεις;»

Το ξέσπασμα του κοινού

Η ατάκα της ήταν τόσο εύστοχη και καίρια που το θέατρο «σείστηκε» από τα χειροκροτήματα και τα γέλια των θεατών. Ο θεατής που προσπάθησε να τη μειώσει έμεινε άφωνος, ενώ η Βασιλειάδου συνέχισε την ερμηνεία της σαν να μη συνέβη τίποτα, έχοντας κερδίσει για άλλη μια φορά την απόλυτη λατρεία του κόσμου.

Ο αυτοσαρκασμός ως στάση ζωής

Η Γεωργία Βασιλειάδου ουδέποτε στάθηκε στους κανόνες της συμβατικής ομορφιάς. Γνώριζε καλά την αξία της και τη δύναμη της υποκριτικής της τέχνης, ενώ συχνά έλεγε για τον εαυτό της με περίσσιο χιούμορ:

• «Έτσι με έπλασε ο Θεός, αλλά μου έδωσε το ταλέντο να κάνω τον κόσμο να γελάει».

• «Όταν ο Θεός μοίραζε ομορφιά, εγώ κρατούσα ομπρέλα, αλλά όταν μοίραζε ταλέντο, ήμουν στην πρώτη γραμμή!»

Το συγκεκριμένο περιστατικό παρέμεινε στην ιστορία της ελληνικής επιθεώρησης ως παράδειγμα ευφυΐας, αξιοπρέπειας και έμπρακτου αυτοσαρκασμού.

Πηγή