Η συγκινητική αναδρομή του Πέτρου Πολυχρονίδη στην κοινή τους πορεία με τον Γιώργο Μαζωνάκη αποκαλύπτει πτυχές μιας φιλίας που διαμόρφωσε τις πρώτες καλλιτεχνικές τους ανησυχίες. Η ιστορία τους, γεμάτη αναμνήσεις από την παιδική τους ηλικία, ρίχνει φως σε μια εποχή πριν από τη φήμη, όταν οι δυο τους ήταν απλά γείτονες που
Ράγισαν καρδιές με την ιστορία του Πέτρου Πολυχρονίδη: «Για εμάς ήταν απλά ο Γιώργος από τον 4ο»
Πολύ πριν γίνει ένα από τα πιο αγαπημένα ονόματα στις ελληνικές πίστες, ο Γιώργος Μαζωνάκης ήταν ένα παιδί που αγαπούσε να δημιουργεί και να οργανώνει μικρές παραστάσεις στη γειτονιά του.
Μια άγνωστη ιστορία από τα παιδικά του χρόνια αποκάλυψε ο Πέτρος Πολυχρονίδης, ο οποίος μεγάλωσε μαζί με τον Γιώργο Μαζωνάκη στη Νίκαια.
Ο παρουσιαστής αποκάλυψε πως οι δύο άνδρες υπήρξαν γείτονες και έζησαν στην ίδια πολυκατοικία μέχρι τα εφηβικά χρόνια του μετέπειτα τραγουδιστή. Οι οικογένειές τους μοιράζονταν την ίδια αυλή, ενώ τα παιδιά περνούσαν μαζί μεγάλο μέρος της καθημερινότητάς τους.
Για τον Πέτρο Πολυχρονίδη, πίσω από τον καταξιωμένο καλλιτέχνη που αγάπησε ολόκληρη η Ελλάδα υπήρχε πάντα ο ίδιος Γιώργος που γνώριζε από παιδί, το «παιδί από τον 4ο όροφο».
«Για εμάς ήταν απλά ο Γιώργος από τον 4ο όροφο»
Ο Πέτρος Πολυχρονίδης, μέσα από τη συγκινητική του ανάρτηση, εξήγησε πως οι παλιοί φίλοι και γείτονες παρακολουθούσαν με περηφάνια τα πρώτα επαγγελματικά βήματα του Γιώργου Μαζωνάκη, πολύ πριν αποκτήσει τη μεγάλη αναγνωρισιμότητα.
Παράλληλα, ανέφερε πως κρατά δεκάδες όμορφες αναμνήσεις από τα παιδικά χρόνια που μοιράστηκε με τον Γιώργο Μαζωνάκη και τις αδελφές του, Βάσω και Μαρία.
Ανάμεσα σε όλες αυτές τις αναμνήσεις επέλεξε να μοιραστεί μία συγκεκριμένη ιστορία, η οποία εκτυλίχθηκε το καλοκαίρι του 1984, όταν ο μελλοντικός τραγουδιστής ήταν μόλις 12 ετών.
Όπως έγραψε χαρακτηριστικά:
«Για εμάς ήταν απλά ο Γιώργος από τον 4ο όροφο. Μέχρι τα 15 του, μεγαλώσαμε κάτω από τα ίδια κεραμίδια στην ίδια αυλή στη Νίκαια και όταν πρωτοξεκίνησε την καριέρα του, πολύ πριν γίνει αυτός ο κοσμαγάπητος καλλιτέχνης, ήμασταν τόσο περήφανοι φίλοι και γείτονες που ακολουθούσαμε με ενθουσιασμό τα πρώτα του βήματα στις πίστες.
Έχω δεκάδες όμορφες αναμνήσεις από αυτά τα παιδικά χρόνια (πριν τη δόξα) με τον Γιώργο, τη Βάσω και κυρίως τη Μαρία που μεγαλώσαμε μαζί, εκεί στην Μ. Μπότσαρη, αλλά θέλω να μοιραστώ μόνο τούτη».
Το καλοκαίρι του 1984 και η παράσταση στην αυλή
Ο Πέτρος Πολυχρονίδης επέλεξε να γυρίσει τον χρόνο πίσω στο καλοκαίρι του 1984.
Τότε, ο 12χρονος Γιώργος Μαζωνάκης και οι φίλοι του στην πολυκατοικία είχαν αποφασίσει να κατασκευάσουν μόνοι τους ένα κουκλοθέατρο.
Όταν ήρθε η ώρα της παράστασης, ο μικρός Γιώργος πήρε μια χάρτινη ντουντούκα και, σαν άλλος ντελάλης, άρχισε να καλεί στην αυλή τα υπόλοιπα παιδιά της γειτονιάς για να παρακολουθήσουν το θέαμα που είχαν ετοιμάσει.
Υπήρχε, όμως, και ένα μικρό αντίτιμο: ζητούσε από κάθε παιδί να φέρει δύο δραχμές.
Ο εξάχρονος τότε Πέτρος Πολυχρονίδης, όπως περιγράφει ο ίδιος, δεν μπορούσε να καταλάβει γιατί θα έπρεπε να πληρώσουν χρήματα, καθώς σε εκείνη την ηλικία δεν είχε ακόμη αντιληφθεί την έννοια των συναλλαγών.
Έτσι, ρώτησε τον Γιώργο γιατί έπρεπε να δώσουν λεφτά.
Η απάντηση του 12χρονου Μαζωνάκη ήταν αφοπλιστική:
«Εδώ θα κάνουμε τέχνη Πετράκο. Αυτό οι μεγάλοι το πληρώνουν».
Ο Πέτρος Πολυχρονίδης εξηγεί πως εκείνη τη στιγμή δεν κατάλαβε το πραγματικό νόημα των λόγων του. Χρειάστηκαν αρκετά χρόνια για να αντιληφθεί αυτό που, όπως γράφει, ήταν τελικά αυτονόητο.
«Δεν κατάλαβα τίποτα τότε. Αργότερα συνειδητοποίησα το αυτονόητο. Ο Γιώργος δεν έγινε μετά καλλιτέχνης. Γεννήθηκε».
Κλείνοντας την ανάρτησή του, ο παρουσιαστής αποχαιρέτησε τον παλιό του φίλο γράφοντας:
«Αντίο..».
«Ο Γιώργος δεν έγινε μετά καλλιτέχνης. Γεννήθηκε»
Η ανάμνηση του Πέτρου Πολυχρονίδη φωτίζει μια άγνωστη και βαθιά προσωπική πλευρά του Γιώργου Μαζωνάκη, από μια εποχή που δεν υπήρχαν ακόμη οι μεγάλες πίστες, η δημοσιότητα, οι επιτυχίες και οι σημαντικές συνεργασίες.
Ήταν τότε ένα παιδί που, μόλις στα 12 του χρόνια, αναζητούσε τρόπους να δημιουργεί, να στήνει παραστάσεις και να παρουσιάζει αυτό που αγαπούσε στους ανθρώπους της γειτονιάς του.
Η αυτοσχέδια σκηνή, η χάρτινη ντουντούκα και το «εισιτήριο» των δύο δραχμών μοιάζουν σήμερα σαν μια μικρή προαναγγελία της πορείας που θα ακολουθούσε.
Για τον Πέτρο Πολυχρονίδη, εκείνη η παιδική ιστορία αποτέλεσε τελικά την απόδειξη πως ο Γιώργος Μαζωνάκης δεν αποφάσισε κάποια στιγμή στη ζωή του να γίνει καλλιτέχνης. Η ανάγκη για την τέχνη υπήρχε μέσα του από την αρχή.
Πηγή