Θρήνος και συγκίνηση επικρατούν στον ελληνικό κινηματογράφο μετά την απώλεια της Ελένης Προκοπίου, μιας εμβληματικής φιγούρας του σινεμά. Η θρυλική ηθοποιός, που μεσουράνησε τη δεκαετία του ’60, άφησε ανεξίτηλο το στίγμα της μέσα από τις ερμηνείες της σε 23 ταινίες, γινόμενη αναπόσπαστο κομμάτι της κινηματογραφ
ΠΕΘΑΝΕ ΠΑΣΙΓΝΩΣΤΗ ΘΡΥΛΙΚΗ ΕΛΛΗΝΙΔΑ ΗΘΟΠΟΙΟΣ -ΕΓΡΑΨΕ ΙΣΤΟΡΙΑ
Θλίψη σκόρπισε στον χώρο του ελληνικού κινηματογράφου η είδηση του θανάτου της Ελένης Προκοπίου, μιας από τις χαρακτηριστικές παρουσίες του παλιού ελληνικού σινεμά. Η ηθοποιός και χορεύτρια έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 87 ετών, έχοντας αφήσει το δικό της αποτύπωμα μέσα από τις εμφανίσεις της σε 23 κινηματογραφικές ταινίες.
Η πορεία της στη μεγάλη οθόνη ξεκίνησε το 1960 και ολοκληρώθηκε το 1972. Σε αρκετές από τις ταινίες στις οποίες συμμετείχε είχε πρωταγωνιστικούς ρόλους, ιδιαίτερα σε παραγωγές όπου ο ρόλος απαιτούσε και χορευτικές ικανότητες, καθώς η ίδια ήταν καταξιωμένη χορεύτρια και σε ορισμένες περιπτώσεις είχε αναλάβει και την επιμέλεια των χορογραφιών.
Από τον χορό στον ελληνικό κινηματογράφο
Η Ελένη Προκοπίου είχε ξεκινήσει την καλλιτεχνική της διαδρομή από τον χορό. Η πρώτη της εμφάνιση στο θέατρο έγινε σε ηλικία μόλις 14 ετών, στο θέατρο Ολύμπια Πειραιώς, ως παρτενέρ του γνωστού χορευτή της εποχής Δημήτρη Ιβάνωφ.
Στη συνέχεια πέρασε στον κινηματογράφο και το 1960 πραγματοποίησε το κινηματογραφικό της ντεμπούτο. Ακολούθησαν συμμετοχές σε αρκετές παραγωγές, ενώ σταδιακά εξελίχθηκε σε μία από τις αναγνωρίσιμες παρουσίες του ελληνικού σινεμά της δεκαετίας του ’60.
Η συνεργασία με τη Φίνος Φιλμ
Η Προκοπίου συνεργάστηκε με τη Φίνος Φιλμ σε αρκετές ταινίες και ιδιαίτερα σημαντική ήταν η παρουσία της στις παραγωγές «Το Πρόσωπο της Ημέρας» και «Ραντεβού στον Αέρα», όπου αξιοποίησε τόσο τις υποκριτικές όσο και τις χορευτικές της ικανότητες.
Το 1965 συμμετείχε επίσης στην ταινία «Και οι… 14 ήταν υπέροχοι!».
Η επόμενη χρονιά, το 1966, ήταν από τις πιο παραγωγικές της καριέρας της. Εκείνη τη χρονιά είχε πρωταγωνιστικούς ρόλους σε πέντε ταινίες: «Παράνομοι Πόθοι», «Το Συρτάκι της Αμαρτίας», «Πέντε Χιλιάδες Ψέματα», «Οι Κυρίες της Αυλής» και «Αγάπη που δεν σβήνει ο Χρόνος».
Οι ταινίες και οι μεγάλες συνεργασίες
Τα επόμενα χρόνια η Ελένη Προκοπίου συνέχισε να πρωταγωνιστεί σε κινηματογραφικές παραγωγές, συνεργαζόμενη με σημαντικά ονόματα του παλιού ελληνικού κινηματογράφου.
Ανάμεσα στους ηθοποιούς με τους οποίους συνυπήρξε στις ταινίες της ήταν οι Νίκος Σταυρίδης, Τάσος Γιαννόπουλος, Φραγκίσκος Μανέλλης, Τζένη Ρουσσέα, Διονύσης Παπαγιαννόπουλος, Αλέκος Τζανετάκος, Νίκος Δαδινόπουλος, Νίκος Ρίζος και Σωτήρης Μουστάκας.
Στη φιλμογραφία της περιλαμβάνονται, μεταξύ άλλων, οι ταινίες «Ο Γαμπρός μου ο Προικοθήρας», «Μίνι Φούστα και Καράτε», «Ορκίζομαι είμαι Αθώα», «Ο Μπούφος», «Ένας Ιππότης με Τσαρούχια», «Ο Σταύρος είναι πονηρός», «Ομορφόπαιδα», «Ο Παραγιός μου ο ραλίστας» και «Δάκρυα για έναν Αλήτη».
Η τελευταία της ταινία και η αποχώρηση από τα φώτα
Η τελευταία ταινία της Ελένης Προκοπίου για τη Φίνος Φιλμ ήταν «Το Κοροϊδάκι της Πριγκηπέσσας», που κυκλοφόρησε το 1972.
Στην ταινία υποδύθηκε μια αφελή ηθοποιό και χορεύτρια. Εκείνη την περίοδο ήταν ήδη παντρεμένη και δύο μηνών έγκυος, ενώ υποβαλλόταν και σε ορμονοθεραπεία, καθώς αντιμετώπιζε προβλήματα με την εγκυμοσύνη της.
Μετά τον γάμο της, στις αρχές της δεκαετίας του ’70, με τον επιχειρηματία στον χώρο του επίπλου Αντώνη Συρίγο, αποφάσισε να αποχωρήσει οριστικά από τα καλλιτεχνικά δρώμενα.
Οι δυο τους είχαν γνωριστεί στα γυρίσματα ταινιών και από τον γάμο τους απέκτησαν μία κόρη, την Ειρήνη.
Μια καριέρα με 23 ταινίες
Από το 1960 έως και το 1972, η Ελένη Προκοπίου συμμετείχε συνολικά σε 23 ταινίες, αφήνοντας το δικό της στίγμα σε μια ιδιαίτερα παραγωγική περίοδο για τον ελληνικό κινηματογράφο.
Η παρουσία της συνδύαζε την υποκριτική με τον χορό, ενώ οι συνεργασίες της με σημαντικούς ηθοποιούς και η συμμετοχή της σε γνωστές παραγωγές την καθιέρωσαν ως μία από τις χαρακτηριστικές γυναικείες παρουσίες της εποχής.
Η Ελένη Προκοπίου αποσύρθηκε σχετικά νωρίς από τον καλλιτεχνικό χώρο, όμως οι ταινίες της εξακολουθούν να προβάλλονται και να θυμίζουν μια ολόκληρη εποχή του ελληνικού κινηματογράφου.
Πηγή