Μέσα στον κυρίαρχο θόρυβο της καθημερινότητας, η πράξη ανθρωπιάς της κυρίας Κωνσταντίνας ξεχωρίζει και μας θυμίζει τη σημασία της αλληλεγγύης. Στη Β’ Λαϊκή Πειραιά, η παραγωγός προσφέρει δωρεάν τρόφιμα σε όσους έχουν ανάγκη, ενισχύοντας το πνεύμα της κοινότητας και την ελπίδα σε δύσκολες εποχές. Η ιστορία της, που έγινε γνω
«Πάρτε ό,τι χρειάζεστε από τον πάγκο μου δωρεάν» – Η κυρία Κωνσταντίνα, παραγωγός στην Λαϊκή, δωρίζει από τον πάγκο της τρόφιμα σε αυτούς που έχουν ανάγκη
Μέσα στην καθημερινότητα, εκεί όπου πολλές φορές οι δυσκολίες των ανθρώπων περνούν απαρατήρητες, υπάρχουν πράξεις που υπενθυμίζουν ότι η ανθρωπιά και η αλληλεγγύη παραμένουν ζωντανές.
Μια τέτοια ιστορία είναι εκείνη της Κωνσταντίνας Αγγελούση, παραγωγού σε λαϊκή αγορά, η οποία έχει γίνει γνωστή για μια απλή αλλά ιδιαίτερα συγκινητική συνήθειά της: όταν βλέπει ανθρώπους που περιμένουν μέχρι το τέλος της λαϊκής για να μαζέψουν πεταμένα τρόφιμα, τους καλεί στον πάγκο της και τους προσφέρει δωρεάν ό,τι μπορεί.
Και, όπως αναφέρεται στην ανάρτηση που έκανε γνωστή την ιστορία της, δεν πρόκειται για κάτι που συνέβη μόνο μία φορά.
«Δεν είναι τυχαίο το να είσαι άνθρωπος»
Την ιστορία της κυρίας Κωνσταντίνας ανέδειξε μέσα από ανάρτησή του στο Facebook ο Χάρης Πασβαντίδης, περιγράφοντας όσα έχουν παρατηρήσει άνθρωποι που τη συναντούν στη λαϊκή αγορά.
Η Κωνσταντίνα Αγγελούση είναι παραγωγός της Β’ Λαϊκής Πειραιά, η οποία κάθε Τρίτη λειτουργεί στην Καλλιθέα.
Σύμφωνα με την ανάρτηση, όταν η λαϊκή φτάνει στο τέλος της και εμφανίζονται άνθρωποι που αντιμετωπίζουν σοβαρές οικονομικές δυσκολίες αναζητώντας τρόφιμα που έχουν απομείνει ή πεταχτεί, εκείνη δεν τους αφήνει να ψάχνουν στον δρόμο.
Τους φωνάζει στον πάγκο της και τους λέει να πάρουν δωρεάν ό,τι χρειάζονται από τα προϊόντα που της έχουν περισσέψει.
Μάλιστα, ο άνθρωπος που περιέγραψε αρχικά την πράξη της ανέφερε ότι την είχε δει να κάνει το ίδιο περισσότερες από μία φορές.
«Το είχα δει και άλλη φορά και σκέφτηκα ότι ήταν τυχαίο.
Τελικά οχι δεν είναι τυχαίο το να είσαι άνθρωπος».
«Σαράντα πτυχία δεν κάνουν μισό πτυχίο ανθρωπιάς δικό της»
Η ιστορία προκάλεσε συγκίνηση, όχι μόνο για την ίδια την προσφορά, αλλά και για τον τρόπο με τον οποίο γίνεται: χωρίς αντάλλαγμα και χωρίς να ζητά αναγνώριση.
Στην ανάρτηση που αναδημοσιεύτηκε για την κυρία Κωνσταντίνα αναφέρεται χαρακτηριστικά:
«Το χθεσινό που αντίκρισα είναι η μεγαλύτερη απόδειξη πως άνθρωπο δεν σε κάνουν οι σπουδές και τα πτυχία. Τους αληθινούς βαθμούς τους βάζει η ζωή. Οχι οι καθηγητές.
Σαράντα πτυχία πανεπιστημίων δεν κάνουν μισό πτυχίο ανθρωπιάς δικό της».
Λόγια που αποτυπώνουν τον αντίκτυπο που μπορεί να έχει μια φαινομενικά μικρή πράξη στη ζωή ενός ανθρώπου που βρίσκεται σε ανάγκη.
Σαράντα πτυχία πανεπιστημίων δεν κάνουν μισό πτυχίο ανθρωπιάς δικό της”.
Η αλληλεγγύη στις λαϊκές αγορές
Ιδιαίτερη σημασία έχει και μια ακόμη επισήμανση που συνοδεύει την ιστορία.
Όπως αναφέρεται στη σχετική ανάρτηση, η Κωνσταντίνα Αγγελούση δεν είναι η μοναδική πωλήτρια ή παραγωγός που βοηθά ανθρώπους με αυτόν τον τρόπο.
Υπάρχουν και άλλοι επαγγελματίες των λαϊκών αγορών που, όταν τελειώνει η ημέρα, προτιμούν να προσφέρουν προϊόντα που έχουν απομείνει σε οικογένειες και ανθρώπους που δυσκολεύονται οικονομικά.
«Στις αγορές μας η κοινωνική αλληλεγγύη είναι πάντα παρούσα», αναφέρεται χαρακτηριστικά.
Μια πράξη που αξίζει περισσότερο από μεγάλα λόγια
Σε μια περίοδο κατά την οποία αρκετά νοικοκυριά δυσκολεύονται να ανταποκριθούν ακόμη και στις καθημερινές τους ανάγκες, η εικόνα ανθρώπων που περιμένουν να ολοκληρωθεί μια λαϊκή αγορά για να αναζητήσουν τρόφιμα αποτελεί από μόνη της μια σκληρή πραγματικότητα.
Η κυρία Κωνσταντίνα επιλέγει να κάνει αυτό που μπορεί από τη δική της θέση.
Δεν μπορεί να λύσει τα προβλήματα όλων. Μπορεί όμως να βοηθήσει έναν άνθρωπο να επιστρέψει στο σπίτι του με μια σακούλα φαγητό και, κυρίως, με την αξιοπρέπειά του.
Γιατί η αλληλεγγύη δεν χρειάζεται πάντα μεγάλες κινήσεις και μεγάλα λόγια. Μερικές φορές βρίσκεται σε έναν πάγκο μιας λαϊκής, σε λίγα προϊόντα που προσφέρονται χωρίς αντάλλαγμα και σε μια απλή φράση:
«Έλα, πάρε ό,τι χρειάζεσαι».
Και ίσως αυτό να είναι το σημαντικότερο μήνυμα αυτής της ιστορίας: η ανθρωπιά δεν μετριέται από όσα έχουμε, αλλά από όσα είμαστε πρόθυμοι να μοιραστούμε.
Πηγή