Για κανέναν κερατά δεν αξίζει να απαρνηθείς το μέσα σου.

1ara-fersini

Της Στεύης Τσούτση.

Σε έναν κόσμο που σε βρωμίζει όπου και να τον ακουμπήσεις εσύ προχωράς με το σταυρό στο χέρι.
Σε κοιτούν λες και κατέβηκες από άλλο πλανήτη. Κι είναι αλήθεια πως πολύ συχνά έτσι νιώθεις.
Έτσι νιώθεις κάθε που πληγώνουν την ηθική σου, κάθε που σε γεμίζουν ψέματα κι απάτες.
Έτσι νιώθεις με κάθε προσωπείο ανθρώπου που πέφτει μπροστά στα πόδια σου αποκαλύπτοντας τα αληθινά του.
Εξωγήινος.
Και θύμα. Και μαλάκας.
Κι είναι φορές που πτοείσαι. Μια σαπίλα πλημμυρίζει τα ρουθούνια σου και δεν τη μυρίζεις απλά. Τη γεύεσαι, την αισθάνεσαι, την ξερνάς.
Κι όσο την ξερνάς τόσο δεν ανακουφίζεσαι. Γιατί έτσι είναι η σαπίλα των ανθρώπων μάτια μου. Δε φεύγει εύκολα από πάνω σου. Δε σε εγκαταλείπει. Μένει εκεί να σου θυμίζει όσα πρέπει να προσέχεις.
Μόνο που εσύ όλο την πατάς. Όλο γονατίζεις πληγωμένος κι είναι κάθε φορά και πιο δύσκολο να σηκωθείς.
Βαριά η σαβούρα που σου φόρτωσαν στην πλάτη.
Βαριά κι ασήκωτη.
Και σε κάθε πτώση φλερτάρεις με την ιδέα να μη σηκωθείς. Κι αν σηκωθείς εσύ, μήπως να αφήσεις στο χώμα το σταυρό; Ταλαντεύεσαι.
Τι κάνεις εσύ σε έναν κόσμο που η ηθική δεν έχει θέση; Τι κάνεις σε έναν κόσμο με πισώπλατα μαχαιρώματα, με ψέματα, προδοσίες και απάτες;
Στην αρχαιότητα τους έλεγαν από μηχανής Θεούς.
Και σήμερα έτσι τους λένε. Μπορεί να είναι πρόσωπα, στιγμές, καταστάσεις.
Είναι εκείνα τα κομβικά σημεία που σε βοηθούν να αποφασίσεις. Κι αποφασίζεις να σηκωθείς. Μαζί με το σταυρό. Κι ας τον κουβαλάς άλλοτε στο χέρι και πιο συχνά στην πλάτη. Είναι στιγμές, με ανθρώπους, σκέψεις ή απλά γεγονότα που σου υπενθυμίζουν ποιος αληθινά είσαι και τι πρέπει να κάνεις.
Σου θυμίζουν ότι για κανέναν κερατά δεν αξίζει να απαρνηθείς τον εαυτό σου, την ηθική σου, το μέσα σου.
Δεν αξίζει. Νέτα, σκέτα.
Πάρε το απόφαση πως αν σε ρίχνουν μια, εσύ πρέπει δύο να σηκώνεσαι. Πεισμωμένα, θυμωμένα, αποφασιστικά.
Να σηκώνεσαι και να προχωράς.
Πάντα θα υπάρχουν σκάρτοι άνθρωποι. Μην περιμένεις να τους αναγνωρίζεις κάθε φορά. Λαθεύουν κιόλας τα ένστικτα. Θα σε πληγώνουν, θα σε ρίχνουν, θα ζητούν να σε πατήσουν.
Ας το κάνουν.
Κι εσύ θα σηκώνεσαι. Σε πείσμα δικό τους που σε θέλουν πατημένο κατάχαμα.
Θα σηκώνεσαι και θα προχωράς. Γιατί για κανέναν δεν αξίζει να μείνεις κάτω. Για κανέναν δεν αξίζει να απαρνηθείς αυτό που είσαι.
Καλά το πας. Κι ας νιώθεις και λίγο εξωγήινος.
Συνέχισε έτσι…

Loading...
Διαφ.

Διαβάστε περισσότερα...
Loading...
Loading...