Σοκ και θλίψη έχει προκαλέσει η είδηση του θανάτου γνωστής Ελληνίδας ηθοποιού, που άφησε πίσω της μια πλούσια καλλιτεχνική κληρονομιά. Η Δέσποινα Τομαζάνη, που νοσηλευόταν τις τελευταίες ημέρες, υπέκυψε σε πνευμονικό οίδημα, βυθίζοντας τον καλλιτεχνικό κόσμο σε πένθος. Η απώλεια αυτή επιβεβαιώνει
EKTAKTO: Πέθανε γνωστή Ελληνίδα ηθοποιός – Νοσηλευόταν στο νοσοκομείο τις τελευταίες ημέρες, τι αντιμετώπιζε
Θλίψη έχει σκορπίσει στον καλλιτεχνικό κόσμο η είδηση πως μία ηθοποιός με μακρά και σημαντική διαδρομή στο θέατρο και τον κινηματογράφο έφυγε από τη ζωή.
Η γνωστή πρωταγωνίστρια πέθανε το πρωί του Σαββάτου 26 Σεπτεμβρίου, έπειτα από διήμερη νοσηλεία σε νοσοκομείο της Αθήνας, μετά από πνευμονικό οίδημα. Ώρα και Ημερολόγια
Ο λόγος για τη Δέσποινα Τομαζάνη, ηθοποιό, συγγραφέα και δημιουργό με παρουσία δεκαετιών στον χώρο της Τέχνης. Το όνομά της είχε συνδεθεί, μεταξύ άλλων, με την εμβληματική «Γλυκιά Συμμορία» του Νίκου Νικολαΐδη, στην οποία είχε υποδυθεί τη Σοφία.
Ο θάνατός της αποτελεί ακόμη μία μεγάλη απώλεια για το πρωταγωνιστικό καστ της θρυλικής ταινίας, καθώς από τη ζωή έχουν ήδη φύγει ο Τάκης Σπυριδάκης, ο Τάκης Μόσχος και ο Κωνσταντίνος Τζούμας.
Από τη Χίο στις θεατρικές σκηνές του εξωτερικού
Η Δέσποινα Τομαζάνη γεννήθηκε στη Χίο την 1η Ιουνίου 1945 και η οικογενειακή καταγωγή της έφτανε μέχρι το Αϊβαλί της Μικράς Ασίας και τα Κοτύωρα. Η σχέση της με την Τέχνη ξεκίνησε από πολύ νωρίς και εξελίχθηκε σε μια ολόκληρη ζωή αφιερωμένη στη δημιουργία. Σπούδασε θέατρο στην Αθήνα, ενώ στη συνέχεια βρέθηκε στη Σουηδία, όπου σπούδασε κινηματογράφο και θέατρο στο Πανεπιστήμιο της Στοκχόλμης, καθώς και χορό και παντομίμα στην Ακαδημία Μπαλέτου της σουηδικής πρωτεύουσας.
Ανέβηκε για πρώτη φορά στη σκηνή σε ηλικία μόλις 18 ετών και η πορεία που ακολούθησε ξεπέρασε γρήγορα τα ελληνικά σύνορα. Εργάστηκε σε ελληνικά και γαλλικά θέατρα, ενώ εμφανίστηκε σε ελληνικές, σουηδικές, αμερικανικές και γαλλικές κινηματογραφικές παραγωγές. Η καλλιτεχνική της διαδρομή χαρακτηρίστηκε από τη διαρκή αναζήτηση και την ανάγκη της να δοκιμάζεται σε διαφορετικές μορφές έκφρασης, καθώς δεν περιορίστηκε ποτέ αποκλειστικά στην υποκριτική. Ιστορία
Στον κινηματογράφο συμμετείχε, μεταξύ άλλων, στα «Μουντστώντ (Αντίσταση)» του Πέτερ Βέστερ, «Αμαλα-Κάμαλα» του Μπενκτ Λαγκερκβιστ, «Ντον Ζουάν» του Ροζέ Βαντίμ, «Περιπλάνηση» του Χριστόφορου Χριστοφή, «Γλυκιά Συμμορία» του Νίκου Νικολαΐδη, «Φωτογραφία» του Νίκου Παπατάκη και «Τέλος Εποχής» του Αντώνη Κόκκινου. Η ερμηνευτική της παρουσία αναγνωρίστηκε και εκτός Ελλάδας, καθώς στο 1ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Μεσογειακών Χωρών τιμήθηκε με το βραβείο ερμηνείας πρώτου γυναικείου ρόλου για την ταινία «L’ ombre de la terre» του Ταζέμπ Λουισί.
Η σχέση της με τον κινηματογράφο, ωστόσο, δεν περιορίστηκε μπροστά από την κάμερα. Έγραψε διαλόγους, έπαιξε και συνεργάστηκε στο σενάριο της σουηδικής ταινίας «Με λένε Στέλιο», που απέσπασε το βραβείο Κριτικών στο Φεστιβάλ Βενετίας το 1973. Διετέλεσε επίσης βοηθός του σκηνοθέτη Γιόχαν Μπέργκστρόλς, συνεργάστηκε με τον Αλέξη Δαμιανό στον θρυλικό «Ηνίοχο», υπήρξε συν-σεναριογράφος στην «Ελεύθερη Κατάδυση» του Γιώργου Πανουσόπουλου και υπέγραψε το σενάριο της ταινίας «Το φως που σβήνει» του Βασίλη Ντούρου.
Η τηλεόραση, το θέατρο και η μεγάλη αγάπη για τη συγγραφή
Σημαντική ήταν η παρουσία της και στην ελληνική τηλεόραση. Ως σεναριογράφος υπέγραψε το «Μέντιουμ» και «Το Φύλλο, το Πηγάδι και τ’ Αγγέλιασμα», βασισμένο στα ομώνυμα βιβλία του Βασίλη Βασιλικού, ενώ ως ηθοποιός συμμετείχε σε παραγωγές όπως «Φάκελος Αμαζών», «Γκάστερμπάιντερ», «Ομίχλη», «Μέντιουμ» και «Το φύλλο». Ιστορία
Εξίσου πλούσια ήταν η θεατρική της διαδρομή. Ερμήνευσε την «Ηλέκτρα» στο Ηρώδειο, αλλά και στο Town Hall της Νέας Υόρκης και στο Τόκιο, ενώ η διεθνής της πορεία την έφερε και στο γαλλικό θέατρο, όπου συμμετείχε, μεταξύ άλλων, στην «Αρραβωνιαστικιά του Νερού» του Ταχάρ Μπεν Ζελλούν και στην «Περσεφόνη» του Γιάννη Ρίτσου σε σκηνοθεσία Ζακ Λακαριέρ. Πέρασε επίσης στη σκηνοθεσία, ανεβάζοντας έργα όπως «Ο Μπαμπάς ο Πόλεμος» του Ιάκωβου Καμπανέλλη, το δικό της «Χιώτικο Παραμύθι» και το «Χιροσίμα, Αγάπη μου» της Μαργκερίτ Ντυράς.
Η συγγραφή αποτέλεσε ένα ακόμη μεγάλο και σταθερό κεφάλαιο της ζωής της.
Ποίηση, θέατρο, διήγημα και μυθιστόρημα βρέθηκαν στο επίκεντρο της δημιουργικής της πορείας, ενώ έργα της μεταφράστηκαν στα γαλλικά, τα γερμανικά, τα τουρκικά, τα αγγλικά και τα ιταλικά. Στη βιβλιογραφία της συναντά κανείς τα «Το Αμίλητο Νερό», «Χιώτικο Παραμύθι», «Το Καφενείο των Ψεμάτων», «Φωτιά μέσα στο Νερό», «Ίντα», «Εξ αιτίας του αινίγματος», «Θηλυκό Νόμισμα» και «Εκτός, Δικτύου».
Το τελευταίο της βιβλίο κυκλοφόρησε μέσα στο 2026 με τίτλο «Το βιβλίο που δεν γράφτηκε». Πρόκειται για ένα ιστορικό αφήγημα που επιστρέφει στη γενέτειρά της, τη Χίο, και στρέφεται γύρω από τον Χιώτη αγωνιστή της Επανάστασης Αντώνη Μπουρνιά. Έμελλε να αποτελέσει την τελευταία συγγραφική κατάθεση μιας γυναίκας που για περισσότερες από έξι δεκαετίες υπηρέτησε την Τέχνη μέσα από διαφορετικούς δρόμους.
Από τη «Γλυκιά Συμμορία» και τις μεγάλες θεατρικές σκηνές μέχρι τη λογοτεχνία, το σενάριο και τη σκηνοθεσία, η Δέσποινα Τομαζάνη άφησε πίσω της μια πολυδιάστατη καλλιτεχνική διαδρομή. Και για τους φίλους του κινηματογράφου, η μορφή της θα παραμένει για πάντα συνδεδεμένη και με εκείνη τη «Σοφία» της «Γλυκιάς Συμμορίας», μιας ταινίας που περισσότερες από τέσσερις δεκαετίες μετά εξακολουθεί να κατέχει τη δική της ξεχωριστή θέση στην ιστορία του ελληνικού σινεμά.
Πηγή