Ο Θανάσης Βισκαδουράκης ανοίγει την καρδιά του και μοιράζεται προσωπικές πτυχές της ζωής του σε μια συγκινητική συνέντευξη. Με αφορμή την απώλεια της μητέρας του και τα παιδικά του χρόνια στο ορφανοτροφείο, αναδεικνύει τις προκλήσεις που έχει αντιμετωπίσει, αλλά και τη σημασία της πατρότητας στη σημερινή του ζωή. Η εξομολόγησή του προσφέρει μια μονα
Θανάσης Βισκαδουράκης: Η συγκινητική εξομολόγηση για τη μητέρα του, τα παιδικά χρόνια στο ορφανοτροφείο και η πατρότητα
Σε μια αποκαλυπτική και βαθιά συναισθηματική συνέντευξη, ο γνωστός ηθοποιός Θανάσης Βισκαδουράκης μίλησε για τα δύσκολα παιδικά του χρόνια, την απώλεια της μητέρας του σε νεαρή ηλικία, τη σχέση με τον πατέρα του και τον καθοριστικό ρόλο που παίζει πλέον ο γιος του στη ζωή του.
Η μνήμη της μητέρας του και η απώλεια
Αναφερόμενος στη μητέρα του, η οποία έφυγε από τη ζωή το 1973 σε ηλικία μόλις 40 ετών, ο ηθοποιός εξομολογήθηκε:
«Μου είπαν ότι η μάνα μου ήταν απίστευτος άνθρωπος. Ήταν μια γυναίκα αμόρφωτη αλλά διάβαζε την εφημερίδα και επέβαλλε στους άλλους ότι αυτή είναι η είδηση… Καταλαβαίνω πόσο έξυπνο ήταν αυτό το κορίτσι και ο Θεός μου την πήρε στα 40 της χρόνια. Όλα τα αδέρφια ταλαιπωρηθήκαμε. Άμα φύγει η μαμά… Νομίζω είναι ο ακρογωνιαίος λίθος της κοινωνίας μας».
Τα χρόνια στο ορφανοτροφείο και η σχέση με τον πατέρα του
Ο ηθοποιός περιέγραψε τα παιδικά του χρόνια και την είσοδό του σε ίδρυμα σε ηλικία πέντε ετών, όπου μεγάλωσε μέχρι τα δεκαοκτώ του χρόνια:
Η αποχώρηση από το σπίτι: Όπως ανέφερε, οδηγήθηκε στο ορφανοτροφείο εξ ανάγκης από τον πατέρα του, ο οποίος υπήρξε ιδρυτής του πρώτου Σωματείου Κωφών Ελλάδος. Η επανένωση με την οικογένειά του έγινε όταν ήταν πια 18 ετών.
Η συγχώρεση: Παρά τις δυσκολίες και την απουσία μιας τυπικής οικογενειακής ζωής, ο ίδιος στάθηκε στη συμφιλίωση με τον πατέρα του, σημειώνοντας χαρακτηριστικά τις τελευταίες στιγμές πριν από τον θάνατό του.
Η πατρότητα και η συγκίνηση
Μιλώντας για τον 9χρονο γιο του, τον Ιερώνυμο, ο Θανάσης Βισκαδουράκης αποκάλυψε πως η πατρότητα άλλαξε εντελώς τη ζωή του, αποτελώντας την πηγή της μεγαλύτερής του συγκίνησης:
«Δεν έχω πει ποτέ τη λέξη “μπαμπάς” στη ζωή μου. Ήταν η πρώτη φορά που έκλαψα όταν ο γιος μου με είπε “μπαμπά”. Δεν έκλαψα ούτε στην κηδεία του πατέρα μου».
Γονίδης: Απαντά πρώτη φορά για το «Εμείς είμαστε καλά, αυτός πέθανε» που είπε για τον Μαζωνάκη
Σάλο στα social media προκάλεσε τις τελευταίες ημέρες μία ατάκα του Σταμάτη Γονίδη σχετικά με τον Γιώργο Μαζωνάκη, λίγες ημέρες μετά τον θάνατο του 54χρονου τραγουδιστή.
Ο Σταμάτης Γονίδης βρέθηκε στο επίκεντρο αρνητικών σχολίων μετά από βίντεο που κυκλοφόρησε στο διαδίκτυο, στο οποίο εμφανίζεται πάνω στην πίστα μαζί με την Άντζελα Δημητρίου και αναφέρεται στην επίσκεψή του στο νεκροταφείο, προκειμένου να αφήσει ένα λουλούδι στη μνήμη του παλιού φίλου και συνεργάτη του.
Στο απόσπασμα, ο τραγουδιστής περιγράφει ένα περιστατικό που, όπως ανέφερε, σημειώθηκε εκείνη την ημέρα, όταν ένας άνθρωπος της ασφάλειας τον ρώτησε «πώς είναι». Η απάντηση που έδωσε, «Εμείς είμαστε καλά, αυτός πέθανε», προκάλεσε αντιδράσεις, καθώς αρκετοί χρήστες των social media θεώρησαν τη διατύπωση ιδιαίτερα σκληρή, δεδομένου ότι αφορούσε έναν άνθρωπο που είχε φύγει από τη ζωή μόλις λίγες ημέρες νωρίτερα.
Μιλώντας στο «Πρωινό», ο Σταμάτης Γονίδης θέλησε να εξηγήσει τι ακριβώς εννοούσε και να ξεκαθαρίσει ότι δεν είχε πρόθεση να προσβάλει τη μνήμη του Γιώργου Μαζωνάκη. Όπως υποστήριξε, η συγκεκριμένη ατάκα εντασσόταν στο χιούμορ που χαρακτήριζε τη δική τους σχέση, καθώς οι δύο τραγουδιστές είχαν συνεργαστεί στο παρελθόν, ενώ στη συνέχεια είχαν αναπτύξει και προσωπική φιλία. Ο ίδιος μάλιστα υποστήριξε ότι ο Γιώργος Μαζωνάκης ήταν άνθρωπος με τον οποίο μοιράζονταν συχνά αστεία και συζητήσεις για πνευματικά ζητήματα, ενώ αποκάλυψε και ποιο ήταν το τελευταίο μήνυμα που του είχε στείλει.
«Δεν αναφέρθηκα στον Γιώργο Μαζωνάκη με τον τρόπο που αναφέρονται όλοι. Κατ’ αρχήν, εμείς με τον Γιώργο κάναμε παρέα και είχε πολύ χιούμορ και ο Γιώργος. Γελάγαμε με αστεία, με ανέκδοτα, γιατί το χιούμορ είναι θεραπεία. Λοιπόν, ο πρώτος που με ρώτησε, με ρωτάει τι κάνεις; Του λέω περιμένω τη σειρά μου να προσκυνήσω, γιατί πήγα να πω το τελευταίο αντίο στον φίλο μου.
Είχε μια δόση χιούμορ, γιατί οι ατάκες μου είναι κάπως παράξενες αλλά και φιλοσοφημένες. Κανείς δεν θα μείνει εδώ για πάντα. Όλοι μια μέρα, κάποια στιγμή, φεύγουμε από τη ζωή, γιατί εδώ είμαστε εξόριστοι. Λες να μην ήξερα ότι θα παρεξηγηθεί; Αλλά μέχρι να πάρει μπρος το μυαλό του άλλου, πρέπει να περάσει λίγος καιρός, να καταλάβει τι σημαίνει μια απάντηση που έχει βάθος.
Με τον Γιώργο είχαμε συνεργαστεί και από τότε κάναμε παρέα. Μιλούσαμε για τον Θεό, μιλούσαμε για πνευματικά θέματα. Ήταν ψαγμένος πολύ. Όσα χρόνια κάναμε παρέα, το χιούμορ δεν θα έλειπε και θα είχαμε πάντα κάτι να πούμε. Το γέλιο του ήταν φανταστικό, δηλαδή μέσα στο μυαλό μου ακόμα υπάρχει. Έτσι και με χιούμορ τον αποχαιρέτησα. Γιατί αν αυτός ήταν δίπλα μου και είχε πεθάνει κάποιος άλλος και έλεγα αυτή την ατάκα, θα γελούσε μέχρι σήμερα.
Για εμένα δεν έχει φύγει. Απορώ, ενώ ήταν τόσο πανέξυπνος, εύστροφος, πώς τον παραμύθιασαν, πιάστηκε κορόιδο από αυτά τα λαμόγια και έκανε αυτή την απερίσκεπτη κίνηση. Αλλά νομίζω ότι αυτό που έγινε και έφυγε ο Γιώργος θα σώσει πολύ κόσμο, που είχαν εμπιστευτεί τέτοιου είδους θεραπείες, με ανθρώπους που δεν ήταν ιατροί επίσημα. Το τελευταίο μήνυμα που του έστειλα: «Φίλε, να ξέρεις ό,τι με χρειαστείς, εγώ είμαι εδώ». Αυτό του είχα γράψει».
Πηγή