Η Ζωή Λάσκαρη, μία από τις πιο εμβληματικές φιγούρες του ελληνικού κινηματογράφου, είχε μια ζωή γεμάτη επιτυχίες, αλλά και προσωπικές τραγωδίες. Παρά τη δημόσια εικόνα της, η ηθοποιός δεν γιόρτασε ποτέ τα Χριστούγεννα, καθώς οι κοσμικές χαρές της εποχής δεν είχαν θέση στην ψυχή της, που είχε στιγματιστεί από την απώλεια. Το άρθρο εξερευνά τους λόγ
Δεν στόλισε ποτέ δέντρο, δεν έκανε ποτέ τραπέζι: Για ποιο λόγο η Ζωή Λάσκαρη δεν γιόρταζε ποτέ στη ζωή της, τα Χριστούγεννα
Η Ζωή Λάσκαρη υπήρξε μία από τις πιο εμβληματικές ηθοποιούς του ελληνικού κινηματογράφου, με μια λαμπρή καριέρα και έντονη παρουσία στον καλλιτεχνικό χώρο. Πίσω, ωστόσο, από τη δημόσια εικόνα της υπήρχε μια δύσκολη προσωπική ιστορία, η οποία επηρέασε βαθιά τη σχέση της με τις γιορτές των Χριστουγέννων. Η απώλεια των γονιών της σε πολύ μικρή ηλικία και το διαρκές πένθος στο σπίτι όπου μεγάλωσε ήταν οι λόγοι για τους οποίους δεν ένιωσε ποτέ τη χαρά των συγκεκριμένων ημερών.
Η απώλεια των γονιών της που σημάδεψε τη ζωή της
Η Ζωή Λάσκαρη έγινε ευρύτερα γνωστή όταν κατέκτησε τον τίτλο της Σταρ Ελλάς το 1959, σε ηλικία μόλις 18 ετών. Η πρώτη μεγάλη κινηματογραφική επιτυχία της ήρθε το 1961, με την ταινία «Κατήφορος», σε σκηνοθεσία του Γιάννη Δαλιανίδη.
Η συγκεκριμένη παραγωγή θεωρήθηκε ιδιαίτερα τολμηρή για τα δεδομένα της εποχής και σημείωσε μεγάλη εμπορική επιτυχία, καθιερώνοντας τη νεαρή ηθοποιό ως πρωταγωνίστρια. Μάλιστα, ο ρόλος είχε αρχικά προταθεί στην Αλίκη Βουγιουκλάκη, η οποία τελικά τον αρνήθηκε.
Ακολούθησαν σημαντικές κινηματογραφικές επιτυχίες, όπως ο «Νόμος 4000», το «Μερικοί το προτιμούν κρύο» και η «Στεφανία», μέσα από τις οποίες η Λάσκαρη εξελίχθηκε σε ένα από τα μεγαλύτερα αστέρια της χρυσής εποχής του ελληνικού κινηματογράφου.
Πίσω, όμως, από την επιτυχημένη πορεία της κρυβόταν μια παιδική ηλικία γεμάτη απώλειες.
Ο πατέρας της σκοτώθηκε στον Εμφύλιο όταν ήταν μόλις οκτώ μηνών
Η ίδια είχε αποκαλύψει σε συνέντευξή της ότι ο πατέρας της, Κωνσταντίνος, σκοτώθηκε κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου Πολέμου, όταν εκείνη ήταν μόλις οκτώ μηνών. Ο πατέρας της ήταν τότε μόλις 24 ετών.
Η μητέρα της έφυγε από τη ζωή όταν η Ζωή ήταν επτά ετών, με αποτέλεσμα να μεγαλώσει με τον παππού και τη γιαγιά της.
Η ηθοποιός είχε μιλήσει ανοιχτά για το κενό που άφησαν στη ζωή της οι δύο αυτές απώλειες, εξηγώντας ότι δεν κατάφερε ποτέ να ξεπεράσει πραγματικά την απουσία τους.
«Ήμουν οκτώ μηνών όταν σκότωσαν τον πατέρα μου, στα 24 του, στον Εμφύλιο. Η μητέρα μου πέθανε όταν ήμουν επτά χρονών. Η απώλεια των γονιών είναι ένα κενό που δεν αναπληρώνεται ποτέ», είχε αναφέρει χαρακτηριστικά.
Το μόνιμο πένθος στο σπίτι και τα Χριστούγεννα χωρίς δέντρο
Οι δύσκολες οικογενειακές συνθήκες είχαν διαμορφώσει μια εντελώς διαφορετική καθημερινότητα από εκείνη που συνήθως συνδέεται με τις γιορτές.
Όπως είχε περιγράψει η Ζωή Λάσκαρη, στο σπίτι όπου μεγάλωσε επικρατούσε διαρκές πένθος. Η γιαγιά της φορούσε μαύρα ρούχα, ενώ ακόμη και το ραδιόφωνο ήταν απαγορευμένο.
Δεν υπήρχε χριστουγεννιάτικο δέντρο, ούτε η εορταστική ατμόσφαιρα που χαρακτηρίζει τις συγκεκριμένες ημέρες. Έτσι, τα Χριστούγεννα συνδέθηκαν στη μνήμη της με τη θλίψη και τις οικογενειακές απώλειες.
«Δεν έζησα Χριστούγεννα. Στο σπίτι είχαμε συνέχεια πένθος. Δεν στολίσαμε ποτέ δέντρο. Γι’ αυτό και δεν αγαπώ τα Χριστούγεννα, άλλωστε. Δεν τα έχω βιώσει», είχε εξομολογηθεί.
Γιατί στόλιζε χριστουγεννιάτικο δέντρο μόνο για τα παιδιά της
Σε άλλη συνέντευξή της, η ηθοποιός είχε περιγράψει ακόμη πιο αναλυτικά το κλίμα που επικρατούσε στο οικογενειακό περιβάλλον της μετά τους θανάτους των γονιών της και του θείου της.
Όπως είχε πει, το πένθος αποτελούσε μόνιμο στοιχείο της καθημερινότητάς τους και αυτό είχε επηρεάσει καθοριστικά τον τρόπο με τον οποίο αντιμετώπιζε τις γιορτές.
«Στο σπίτι μας, από την ώρα που πέθαναν η μάνα μου, ο πατέρας μου και ο θείος μου, είχαμε μόνιμο πένθος, απαγορευόταν το ραδιόφωνο, η γιαγιά μου ήταν ντυμένη στα μαύρα, δεν είχα ποτέ χριστουγεννιάτικο δέντρο… Δεν με ενδιαφέρουν τα Χριστούγεννα, δεν τα θέλω, στεναχωριέμαι, δεν έχω καλές μνήμες», είχε δηλώσει.
Η στάση της απέναντι στις γιορτές δεν άλλαξε ουσιαστικά ούτε όταν δημιούργησε τη δική της οικογένεια. Όταν απέκτησε παιδιά, στόλιζε το χριστουγεννιάτικο δέντρο για να τους προσφέρει τη χαρά των ημερών, χωρίς όμως η ίδια να αισθάνεται ότι είχε αποκτήσει κάποια ιδιαίτερη σχέση με τα Χριστούγεννα.
«Όταν έκανα τα παιδιά μου, κι έπρεπε να στολίσω τα δέντρα, τα έκανα, αλλά δεν ήταν κάτι που πετούσα. Το έκανα για τα παιδιά μου με πολλή χαρά, αλλά μέχρι εκεί. Με θλίβουν τα Χριστούγεννα, δεν περνάω καλά, δεν με αφορούν», είχε αναφέρει.
Η Ζωή Λάσκαρη έφυγε από τη ζωή το 2017, αφήνοντας πίσω της μια σημαντική καλλιτεχνική παρακαταθήκη. Οι εξομολογήσεις της για τα παιδικά της χρόνια αποτυπώνουν μια λιγότερο γνωστή πλευρά της προσωπικότητάς της, μακριά από τη λάμψη της μεγάλης οθόνης.
Πηγή