Σήμερα, 9 Νοεμβρίου, η Ορθόδοξη Εκκλησία γιορτάζει την μνήμη του Αγίου Νεκταρίου, μια προσωπικότητα που έχει συνδεθεί με την ελπίδα και την πίστη των καρκινοπαθών. Ο Άγιος Νεκτάριος, γνωστός για τα θαύματά του και το πλούσιο έργο του, αποτελεί πηγή έμπνευσης για πολλούς, ενισχύοντας την πνευματική αντοχή των ανθρώπων
Μεγάλη γιορτή σήμερα 9 Νοεμβρίου: Ο Άγιος που θεωρείται προστάτης των καρκινοπαθών – Η συγκλονιστική ιστορία του
Σήμερα, Δευτέρα 9 Νοεμβρίου, σύμφωνα με το εορτολόγιο, η Εκκλησία τιμά τη μνήμη του Αγίου Νεκταρίου, Μητροπολίτη Πενταπόλεως, καθώς και του Οσίου Ελλαδίου, της Οσίας Θεοκτίστης και των Αγίων Χριστοφόρου και Μαύρας.
Πρόκειται για μια ημέρα με ιδιαίτερη σημασία για την Ορθόδοξη Εκκλησία, καθώς ο Άγιος Νεκτάριος αποτελεί μία από τις πλέον αγαπητές μορφές της Ορθοδοξίας, με τη ζωή, το εκκλησιαστικό του έργο και τα θαύματα που του αποδίδονται να έχουν αφήσει ανεξίτηλο αποτύπωμα στην πίστη των ανθρώπων.
Ποιοι γιορτάζουν σήμερα 9 Νοεμβρίου
Σύμφωνα με το σημερινό εορτολόγιο, την ονομαστική τους γιορτή έχουν οι:
– Νεκτάριος, Νεκτάρης, Νεκταρία, Νεκταρίνα, Νεκταρούλα
– Ελλάδιος, Ελλάδης
– Θεόκτιστος, Θεοκτίστη
– Μαύρος, Μαύρα, Μαυρούλα, Μαυρίτσα
Αξίζει να σημειωθεί ότι για το όνομα Μαύρα υπάρχουν και άλλες ημερομηνίες κατά τις οποίες γιορτάζεται.
Άγιος Νεκτάριος: Η ζωή του από τη Σηλυβρία μέχρι την Αίγινα
Ο Άγιος Νεκτάριος, κατά κόσμον Αναστάσιος Κεφαλάς, γεννήθηκε την 1η Οκτωβρίου 1846 στη Σηλυβρία της Θράκης, από ευσεβείς γονείς. Τα πρώτα του γράμματα τα έμαθε στον τόπο καταγωγής του, ενώ σε ηλικία μόλις 14 ετών έφυγε για την Κωνσταντινούπολη, όπου εργάστηκε ως υπάλληλος.
Στον ελεύθερο χρόνο του αφιερωνόταν στη μελέτη των Πατερικών κειμένων και παρακολουθούσε τακτικά τις εκκλησιαστικές ακολουθίες. Αργότερα ανέλαβε καθήκοντα παιδονόμου στο σχολείο του Μετοχίου του Παναγίου Τάφου, όπου παράλληλα δίδασκε στις μικρότερες τάξεις.
Όταν έγινε 20 ετών, διορίστηκε δάσκαλος στο χωριό Λίθιο της Χίου, όπου παρέμεινε για επτά χρόνια. Η επιθυμία του να ακολουθήσει τον μοναχικό βίο ήταν ήδη έντονη. Γι’ αυτό και επισκεπτόταν συχνά την Ιερά Μονή των Αγίων Πατέρων, όπου συζητούσε επί ώρες με τον ηγούμενο, γέροντα Παχώμιο, για διάφορα ζητήματα θρησκευτικού ενδιαφέροντος.
Η κλίση του προς τη μοναχική ζωή γινόταν ολοένα και ισχυρότερη. Έτσι, στις 7 Νοεμβρίου 1876, εκάρη μοναχός στη Νέα Μονή της Χίου, λαμβάνοντας το όνομα Λάζαρος. Το όνομα Νεκτάριος το απέκτησε αργότερα, κατά τη χειροτονία του σε διάκονο, στις 15 Ιανουαρίου 1877, από τον τότε Μητροπολίτη Χίου Γρηγόριο.
Το 1904 προχώρησε στην ίδρυση της γυναικείας Ιεράς Μονής της Αγίας Τριάδος στην Αίγινα. Εκεί εγκαταστάθηκε μόνιμα μετά την παραίτησή του από τη Ριζάρειο Σχολή, το 1908.
Στα χρόνια που ακολούθησαν, η φήμη του εξαπλώθηκε σε ολόκληρη την Ελλάδα, κυρίως εξαιτίας των πολλών θαυμάτων που του αποδίδονταν. Ωστόσο, η έντονη δράση του προκάλεσε αντιδράσεις από τοπικούς παράγοντες, τόσο εκκλησιαστικούς όσο και μη, οι οποίοι προχώρησαν σε καταγγελίες σε βάρος του στην Αρχιεπισκοπή Αθηνών.
Δύο διαδοχικοί αρχιεπίσκοποι, ο Θεόκλητος και ο Μελέτιος, διέταξαν τη διενέργεια ανακρίσεων, χωρίς όμως να προκύψει κάτι επιλήψιμο. Αντίστοιχα, η Εισαγγελία Πειραιά διερεύνησε και καταγγελία μητέρας, σύμφωνα με την οποία η 16χρονη κόρη της είχε γίνει δεκτή ως μοναχή στη Μονή της Αγίας Τριάδος χωρίς τη συγκατάθεσή της. Και σε αυτή την περίπτωση, δεν διαπιστώθηκε κάτι μεμπτό.
Η ασθένεια, η κοίμηση και τα θαύματα που τον έκαναν λαοφιλή Άγιο
Στις αρχές του 1919, ο Νεκτάριος προσβλήθηκε από καρκίνο του προστάτη, μια ασθένεια την οποία επέλεξε να κρατήσει κρυφή από τους ανθρώπους του περιβάλλοντός του.
Παρά το πρόβλημα υγείας, συνέχισε κανονικά την εκκλησιαστική του δράση. Ωστόσο, στα τέλη Σεπτεμβρίου του 1920, οι πόνοι έγιναν πλέον αφόρητοι και η κατάσταση της υγείας του επιδεινώθηκε σε τέτοιο βαθμό, ώστε δυσκολευόταν ακόμη και να περπατήσει.
Τότε αναγκάστηκε να εισαχθεί στο Αρεταίειο Νοσοκομείο της Αθήνας, όπου άφησε την τελευταία του πνοή λίγο πριν από τα μεσάνυχτα της 8ης Νοεμβρίου 1920.
Η κηδεία του πραγματοποιήθηκε στην Αίγινα με πάνδημη συμμετοχή, ενώ η ταφή του έγινε στη Μονή της Αγίας Τριάδος, την οποία είχε ιδρύσει.
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει το γεγονός ότι το δωμάτιο στο οποίο εκοιμήθη στο Αρεταίειο Νοσοκομείο έχει μετατραπεί σήμερα σε μικρό ναό, στον δεύτερο όροφο του νοσοκομείου. Ο χώρος είναι διακοσμημένος με εικόνες του Αγίου, αλλά και τάματα πιστών, οι οποίοι προσεύχονται για την ανάρρωση των συγγενών τους που νοσηλεύονται στην κλινική.
Οι κάτοικοι της Αίγινας θεωρούσαν τον Νεκτάριο Άγιο ήδη όσο εκείνος βρισκόταν εν ζωή. Οι μαρτυρίες που έχουν καταγραφεί από μοναχές, τον Κωστή Σακκόπουλο, φίλους, ιερείς και κατοίκους του νησιού περιλαμβάνουν περιστατικά που συνδέονται με τη φήμη του για θαυματουργικές παρεμβάσεις.
Ένα από τα πιο γνωστά θαύματα που καταγράφονται αφορά έναν παραπληγικό άνδρα, ο οποίος νοσηλευόταν στο διπλανό κρεβάτι από εκείνο του Αγίου στο νοσοκομείο και δεν μπορούσε να περπατήσει.
Σύμφωνα με την παράδοση, όταν ακούμπησαν πάνω του τη φανέλα του Αγίου μετά την κοίμησή του, ο άνδρας θεραπεύτηκε και κατάφερε να περπατήσει. Η συγκεκριμένη ιστορία έδωσε μεγάλη ελπίδα στους πιστούς, ιδιαίτερα σε μια δύσκολη ιστορική περίοδο, κατά την οποία το ελληνικό όνειρο της Πόλης είχε καταρρεύσει μετά την πυρπόληση της Σμύρνης.
Το 1960, ο Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης Παντελεήμων Α΄ κατέθεσε στην Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Ελλάδος εμπεριστατωμένη εισήγηση, με την οποία υποστήριξε την αγιότητα του Νεκταρίου Κεφαλά.
Σαράντα χρόνια μετά την κοίμησή του, στις 20 Απριλίου 1961, ο Οικουμενικός Πατριάρχης Αθηναγόρας προχώρησε στην ανακήρυξή του σε Άγιο, λαμβάνοντας υπόψη τα θαύματα που του αποδίδονταν, αλλά και το σημαντικό ποιμαντικό και εκκλησιαστικό έργο του. Η επίσημη διαδικασία της ανακήρυξής του πραγματοποιήθηκε στις 5 Νοεμβρίου 1961.
Με αφορμή την αγιοκατάταξη του Νεκταρίου Κεφαλά, ο Αθηναγόρας αποφάσισε επίσης ότι όσοι άνδρες και γυναίκες φέρουν τα ονόματα Νεκτάριος και Νεκταρία θα γιορτάζουν πλέον στις 9 Νοεμβρίου και όχι στις 11 Ιουλίου, όπως ίσχυε μέχρι τότε.
Πηγή